Estame a tardar a película de animación na cal unha inmensa bola formada por toalliñas de papel acaba por se converter nunha ameazadora Godzilla que devora unha cidade enteira. Nos últimos anos estamos a ver como a acumulación do lixo converte toneladas de plásticos en illas artificiais que navegan erráticas polos océanos, listas para que San Brandán se vaia de vacacións nelas; praias de cristais rodados que os turistas fotografan encantados en Instagram ou esas sinistras masas informes de toalliñas que atoran os saneamentos municipais do país.
Se lles puxeramos un par de furados por ollos á bóla das toalliñas, a min lembraríame ao personaxe estelar dun entroido sinistro. Agora que a intelixencia artificial se vai converter na nova fronteira tecnolóxica, está por ver se estas tremendas broadas de lixo son quen de desenvolver por si mesmas algún tipo de conciencia, que seguro que si. E, con certeza, seguro que será vengativa.
Nunca me gustaron estas toalliñas, pero o seu uso máis estúpido vino unha vez nunha fonte santa da Mariña luguesa. Como saben, cando un se ofrece nas augas sacras deste país, hai que deixar un pano atado á árbore do carón. Segundo o pano vaise desfacendo co tempo, conta a tradición, a enfermidade vaise curando.
Pois agora a xente ata toalliñas ou mesmo bolsas de plástico, supoño que para non gastar nun pano de tela, emporcando o lugar sagrado. Un veciño airado escribiu unha advertencia nun cartón: «Non habedes curar na vida!». E non sabería dicir se era unha advertencia ou un desexo.