Rituais e protocolos

Francisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

matalobos

28 oct 2017 . Actualizado a las 05:20 h.

 Os pasos da vida, nacemento, casamento ou funerais, tiveron sempre, en todas as épocas e lugares, un ritual propio, que de tan arraigados non se entenden sen eles, tanto que ata se fai difícil quitarlle esa carga relixiosa que perdura na maioría dos casos a pesar dos 40 anos de estado laico en que vivimos. Aínda así, xa non son tan amargas como dicía Sabina as vodas polo civil, e podemos asistir a actos nos que as palabras de amigos e familiares cobran protagonismo, substituíndo con grande éxito as rutineiras frases dun oficiante estolado. E aínda direi que moitas daquelas celebracións civís ás que teño asistido foron máis emotivas e esplendorosas cás relixiosas, cando en vez do de mandar recoñecer os pecados exhórtase ós noivos a proclamar e facer duradeiro o amor, e en vez de pedirlle pan ó pai dos ceos, deséxaselles un futuro de prosperidade con palabras máis de andar por terra, e sen hipotéticos premios post-morten.

O protocolo dos actos sociais sempre foi algo difícil de asimilar e adaptar ás novas circunstancias, á fin non deixan de ser costumes, e os costumes teñen unha carga supersticiosa pola que non se perden doadamente. Xa vai habendo bautizos laicos que chaman «presentación en sociedade», quitándolle oficialidade e dándolle máis empaque social, con fórmulas menos estandarizadas. O que aínda non hai no noso entorno é unha celebración de entrada na puberdade que substitúa á primeira comuñón, esa en que os cativos visten de maiores, con traxe, uniforme militar ou vestido de noiva (unha clara discriminación sexual), pero tamén un acto no que o motivo principal perde interese ante o que debería ser secundario. Preguntado un neno onde ía facer a primeira comuñón, respondeu que no restaurante Tal, porque para o rapaz era máis importante a festa co compromiso, o laico co relixioso. Semellante a esta os romanos tiñan unha na que o cativo, con grande boato, vestía a toga viril arredor dos 17 anos para indicar o paso de neno a home. E tamén o facía diante dunha autoridade relixiosa.

Tampouco teñen un ritual específico os funerais civís, pois aínda non se habilitou un protocolo que exima ós familiares e amigos do finado de preparar unha despedida sen incenso nin auga bendita que satisfaga a todos, a maioría das veces deixados ó gusto e improvisación dos parentes que, ó contrario ca nas vodas, non están para festas. Aí está o exemplo dos funerais americanos con papatoria incluída e un estrado onde cada quen bota un discurso laudatorio, pero francamente, a min non me gusta, ó mellor porque o meu coñecemento dos mesmos vén vía Hollywood, e nas películas todo é moi teatreiro. Por preferir prefiro algo como o que xa se está facendo común entre nós, a despedida a ritmo da Marcha do antigo reino, esa que tanto serve para un casoiro como para unha procesión fúnebre, dependendo de como se cargue de bombo.