Amor e interese

Francisco Ant. Vidal LÍNGUA PROLETARIA

BARBANZA

25 mar 2017 . Actualizado a las 13:13 h.

Hai un tipo de mono no Brasil que liga usando unhas pedras como ferramenta para cascar noces, co que atrae a atención das femias que quedan máis engaioladas coa súa habilidade ca cos seus atributos anatómicos. Porque esa maña dálles a seguridade de saber que, coa tal habelencia, o machote sempre terá algo que ofrecerlle, aínda que só sexa o contido duns froitos secos. É como se elas entendesen que iso da fermosura é pasaxeiro, pero ter boa man é garante de benestar. Xulio chámalle a high society dos monos, porque aí pode resumirse o de «quérote polo que es e non polo que aparentas».

Asemade, hai anos, en certas facultades universitarias correuse o conto de que determinadas mozas ricamente engalanadas, só se matriculaban coa esperanza de conquistar a futuros profesionais. Rapazas que aspiraban á licenciatura da súa vida cun ano de matrícula. Estas, segundo Xulio, pertencen á high society dos sapiens. E é que como iso do amor sen pan só queda ben nas novelas, a pesar de tantos Romeos, Xulietas, Calistos e Melibeas, segue habendo quen deixa a súa profesión e renuncia a un currículo envexable por un príncipe ou un dentista, como di a canción.

Na alta sociedade prevalece ese intercambio de favores, de dar fillos a troco de seguridade, tan propio do mundo animal e daqueles tempos nos que os roles entre machos e femias estaban tan marcados que se convertían en valor de uso e inversión de futuro. A dote e o enxoval non só era unha aportación para asegurar certa estabilidade, os mesmos monarcas, tantas veces casados sen ter visto endexamais á súa esposa, negociaban con notarios e escribentes as cláusulas dun matrimonio convertido en sociedade limitada, e por iso cobraba legalidade a barregá, que daba fillos do amor fronte ós da estirpe.