Pode que sexa unha impresión persoal, pero ultimamente non deixo de escoitar alegacións en favor dos homes e mulleres que deciden non ser pais. Respecto a súa elección, faltaría máis, pero en determinados momentos penso que eles son os heroes, os valentes que apostaron por ir contra o que se considera normal, mentres que nós, os que optamos tamén libremente por ter fillos, somos os que nos deixamos levar pola corrente, os que asumimos a cómoda posición de non opoñer resistencia contra o esquema establecido, os perdedores dunha batalla que entendo non tería que terse declarado.
Ata o de agora escoitaba e lía certos comentarios con indiferenza, satisfeita da decisión tomada no seu día e sen ter interese algún por defendela, considerando de feito que son aqueles que alzan a voz para argumentar unha elección que debe responder a criterios persoais os que comenten un erro. Pero as declaracións de Samanta Villar remataron coa miña paciencia. Ela que foi quen de converter o seu embarazo nunha especie de reality revélanos que non é agora, despois de ter xemelgos, máis feliz ca antes, que ter fillos é perder calidade de vida.
E claro, ¿a quen non lle parecería, polo menos a priori, que vivir entre biberóns e cueiros, pasar noites enteiras sen pegar ollo e escoitar prantos desesperados sen coñecer a orixe está lonxe do que se coñece como felicidade? Pois que saiban os que coma a tal Samanta aínda están na primeira etapa ou aqueles que non se decidiron por emprender o camiño da paternidade, que o panorama non mellora co paso do tempo. Os que somos pais cambiamos a cafetería polo parque, os encontros cos amigos por festas de aniversario en parques de bolas, as series preferidas por capítulos de debuxos animados que se repiten sen parar e na nosa axenda pasan a ter prioridade os horarios do colexio, da piscina e das clases de inglés.
Ata sei de boa tinta que a situación se recrudece despois, cunha adolescencia que distancia a pais e a fillos e unha mocidade que lle abre a estes últimos as portas da temida liberdade. E se a todo isto lle sumamos o plano económico, con gastos que se multiplican cada ano, o resultado da conta parecería non ter discusión.
Pero, ¿que terán entón os fillos que somos moitos os que, non contentos con ter un aventurámonos a repetir e hai incluso quen tolea de todo e non se detén coa parella? Será quizais que o difícil é o que máis atrae, que o complicado é o que nos empuxa a superarnos ou que a calidade de vida é relativa, que para uns é ter a liberdade de facer o que lles veña en gaña e, para outros, consiste en atoparse cada día cun sorriso capaz de converter a un na persoa máis feliz do mundo.