Foros e aforados

Francisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

21 sep 2014 . Actualizado a las 05:00 h.

Houbo un tempo no que o aforado sen deixar de ser labrego, plebeo e machacaterróns, tiña unhas fincas prestadas pola Igrexa ou polo señor da bisbarra para disfrutalas a cambio dunha boa parte de cada anada. E hoxe en día, cando dábamos os foros por abolidos, o aforado renace como un privilexiado acomodado ás máis altas estancias do poder, sen ter nada que ver con aqueloutros. E se aqueles tiñan que responder do bo uso das terras estes non sempre o fan das súas responsabilidades.

Os foros dun aforado actual, que deberían estar ben definidos en calquera libro de primeiras palabras: limitados por razóns de cargo, circunscritos ó cargo e polo tempo que dure o cargo co fin de protexer contra as malas intencións dos desfavorecidos, rancorosos, opositores ou inimigos naturais, esténdese como un privilexio para protexelos máis aló das súas funcións contra as atrocidades, atropelos e abusos de poder que eles mesmos poden facer, propoñer ou executar, sen entender que fóra do foro correspondente e os seus límites, o aforado é un cidadán cos mesmos dereitos e obrigas ca calquera outro, entendendo, como Xulio me explica, que o aforamento ha de amparar pero non eximir de responsabilidades.

Admítese que un tribunal específico que entenda deses asuntos debe estar pendente para que o aforado non se ampare no seu status co fin de cometer calquera amoralidade, e tamén para que este non sexa o país das vinganzas persoais; de tal maneira que cando deixa de ostentar o cargo ou se move en ámbitos que non se relacionan co mesmo, pasa a ter os mesmos privilexios e deberes que el lexislou para o resto dos mortais, sexan estes súbditos ou cidadáns. Daquela, ¿a que lle ten medo un aforado, para non querer deixar de selo?. ¿Por que se lle permite adscribirse ó Senado ou acollerse a un estatuto especial para evadir a xustiza?. ¿Témelle ós pecados cometidos fóra dos eidos da súa función ou ós que poida cometer no futuro?.