LINGUA PROLETARIA | O |
14 abr 2007 . Actualizado a las 07:00 h.ÓS seus 7 anos, Luci xa non é como todas as cativas do seu tempo. Aborrece maquillarse, nunca pon os zapatos de tacón de súa nai, nin, cando está soa, canta fronte ó espello do roupeiro. As súas bonecas só son modelos que desfilan e cambian de roupa, ás que ela lle berra para que se movan deste ou daquel xeito e lles manda comer ensaladas sen aceite. Luci forma parte dese terzo de protagonistas de anuncios da tele nos que se inclúen menores sen infancia. Detesta as sesións de maquillaxe, os focos e as cámaras que tanto gustan as súas compañeiras de clase, ansiosas por aparecer cantando nalgunha operación triunfo, porque Luci, ós seus 7 anos, só quere ser nena. Sae da escola esgotada, pensando que aínda ten que ir unha hora a clase de música e outra a ballet, mentres todas as rapazas do seu tempo toman a merenda xogando á mariola ou á queda; e cando chegue á casa terá que cear un complexo vitamínico exento de graxas animais, que non pode probar por unha vez na súa vida unha hamburguesa, que mentres as demais cativas ven os debuxos animados ou a serie de moda, ela terá que ensaiar unha e outra vez para que o próximo cásting lle saia mellor que ben, mellor que ás demais. É posible que as súas compañeiras de colexio a vexan na tele e que a recoñezan nun anuncio de roupa infantil; porque Luci aínda non fixo a primeira comuñón pero xa fixo varios spots para distintas casas de roupa, xa lle puxo o seu rostro a unha marca de cereais que nunca proba e acompañou a un pai de mentira nun luxoso coche, e como o fotógrafo non deixou de animala botándolle piropos para que sorrise e soportase a aborrecida sesión, a mesma nai chegou a pensar que tiña unha artista de Hollyvood, e daquela, á falta de gardacostas que a protexan, a mesma nai a recolle á saída do colexio, a mete nun coche de xanelas escuras mercado cos réditos do seu aborrecemento e lévaa de estudio en estudio, tentando forxar a súa formación artística, sen ver as silenciosas bágoas que lle caen, porque no recreo ela non sabe xogar á mariola nin ó brilé, e daquela non ten amigas. Ollos tristes Luci ten os ollos tristes das nenas sen infancia, pero que quedan moi ben nas fotos dos anuncios, porque lle dan un contraste de madurez que engaiola, e iso nótase no índice de ventas tras unha campaña publicitaria. Que «está forxando ó seu futuro» di a nai, porque a cativa xa ten na súa conta o importe da matrícula para cando vaia á universidade, se chega a ir, se a carreira artística, a saúde ou os avatares da vida llo permiten; sen embargo, non sabe que Luci, cada noite, cando dorme, cun peluche triste con cara de osiño indefenso, faino soñando con que ela vive nun tenebroso bosque e o seu osiño é o único ser do mundo que a acariña e lle quita o medo. A nena, ós seus 7 anos, pensa que o lobo de Carapuchiña é un señor que lle dá un cheque a súa nai, que a Bela Dorminte, na vez do bico dun príncipe recibe a orde de que esperte dun señor calvo e barrigudo. Ós seus anos non escoita máis conto cargado de fantasía que cando lle din que vai facer unha película e ganar moitos óscares, non sabe morar como moran as demais nenas da súa idade e os seus xoguetes podrecen por desuso; mentres adoece por xogar un día unha partida ó brilé. Cando a nai a vén recoller á escola, porque ten sesión fotográfica, un cásting ou a rodaxe dun anuncio, deslumbrada por promesas e aspiracións, non ve os seus ollos tristes, e as compañeiras fican envexándoa porque pensan que saír na tele é un pasaporte para a felicidade.