LINGUA PROLETARIA | O |
20 ene 2007 . Actualizado a las 06:00 h.DESDE A escuridade do seu cadaleito, Manolo, o vello sancristán, intuíu o momento no que cruzaban a soleira da igrexa e non puido reprimir un sorriso que abranguía todo o seu orgullo, imaxinando aos veciños que o acompañaban, mirar de esguello e comprobar a mentireira placa que lembraba o día 16 de xullo de 1945, cando o arcebispo, na compaña de todos os curas da bisbarra, e coa presenza do señor alcalde, da corporación, dos comandantes da Garda Civil e da Axudantía de Mariña, inauguraron a luz eléctrica na igrexa nun solemne acto previo á procesión do Carme. Mentireira placa, porque ese día, que pasará á historia de Cerqueixo como un dos máis grandes fitos do século, non foi o prelado o primeiro que lle permitiu a todos os santos alí recluídos alumarse coas primeiras lámpadas incandescentes da parroquia. Durante o velorio, alguén contou a fazaña de tal inauguración, que ultimamente el, antes de caer enfermo, non se cansaba de lembrar, con intención de facela correr polos séculos dos séculos, de pais a fillos e de avós a netos, para desmentir a placa, á xente e aos periódicos da época. -El só premeu o botón para a galería. -dicía o sancristán, lembrando de seguido a tarde do 15 de xullo, cando estivo acompañando ao electricista a rematar a instalación, axudándolle a tender cables ata o final do serán, cando a noite comezaba a caer e el entrou na sancristía para probar o sistema. El, non o párroco nin o arcebispo, el, Manuel o sancristán, que aínda hoxe, camiño do Máis Alá lembra os nervios con que agardou a orde: Dálle agora, e como un formigo de emoción que se converteu en xúbilo lle subiu por todo o corpo, cando viu iluminada a cara de san Pedro e da Virxe do Carme e de san Andrés e dos demais santos, cunha luminosidade nunca vista; el, a quen ata lle pareceu que os beizos daquelas imaxes, con ser de xente tan seria e sufrida, amosaban o sorriso da gloria, e iso a pesar de que algunha beata mal intencionada, ao día seguinte, cando viu aquela claridade limpa diría que a igrexa parecía un teatro. Foi el, un paisano sen hábito nin insignias de distinción, el, labrego uns días, mariscador outros, ás veces xornaleiro e as máis recadeiro do señor cura, o primeiro que iluminou o templo; e se é certo o que o arcebispo dixo despois no sermón, que os santiños lembrarían na súa hora a quen tanto ben lle facía (referíase ao pobo que pagou a instalación), el, agora terá cara para chegar ás portas do ceo e dicirlle a san Pedro, non se lembra vostede daquel día, cando aínda ninguén tiña luz nas súas casas e eu... Porque aquel día, el deixoulles a luz prendida toda a noite, para que non ficasen a escuras e disfrutasen daquel milagre; e á mañá seguinte madrugou, para chegar antes que o párroco, e deixar todo apagado e preparado para que se lucisen os xefes, que no verán o sol sae cedo e non se necesita das lámpadas para ver nin para provocar o enfado do crego. Téñenllo que agradecer como tamén el agradecía as propinas en vodas, bautizos e enterros por axudar nos únicos sacramentos polos que o párroco cobra, que polos outros, con ser igual de importantes, pero non tan vistosos, nin un nin outro cobran nada. Fronte ó seu cadaleito, nos oficios, todo foron gabanzas para o seu labor de bo cristián, pero nin palabra para lembrar aquela grande fazaña. Bo é que xa el se encargou de deixala na memoria dos seus paisanos, mellor cicelada que nunha pedra de mármore. E agora que o pensa, ¿non estará cometendo un pecado de soberbia nas portas do Máis Alá? ¿E se por iso o botan para abaixo?.