Do medo que dan dous temas non menores

O autor reflexiona sobre vacinas, publicidade e pandemia


Divido esta columna en dúas partes que se cadra non teñen que ver, ou si. Empezarei a primeira contando que, neste decembro pasado, nas clases do Máster da Avogacía da Universidade de Vigo tocoume explicar a diferenza entre recursos devolutivos e non devolutivos. Tranquilo, lector: non vén ao caso, nin é lugar para aclarar esa disparidade -porque ata podo preguntala no exame- pero esa expresión, fosilizada, facía referencia a un sistema xurídico no que a facultade de xulgar estaba residenciada nun señor, normalmente El-Rei, que a delegaba nalgunha persoa ou órgano; así que cando se presentaba un recurso contra decisións do delegado, como se lle devolvía a xurisdición ao seu dono, o recurso era devolutivo. Esa restitución reflectía un ordenamento no que todas as potestades eran detidas polo monarca que as exercía como propias. Era poder patrimonializado. Os sistemas políticos evolucionaron e vivimos nun réxime que non permite patrimonializar o poder nin os seus instrumentos, non se pode exercelo e empregalos como se se fose amo das institucións e dos bens públicos. Sen embargo, nestes días tan revoltos, tan difíciles, tan dolorosos, apareceron imaxes con lotes das benvidas vacinas contra o coronavirus con adhesivos de gobernos centrais e autonómicos que ata agachaban a marca delas. Resulta que, despois de tanto sufrimento persoal -residencias, enfermos, comerciantes, sanitarios-, de tantas idas e vidas no exercicio do poder, recibimos esas inmunizacións contaminadas por publicidade de gobernos central e autonómicos. Ese adhesivo, colocado para que se vexa, só pode entenderse como propaganda de quen actúa como dono e señor dos recursos públicos e busca agradecemento. É repugnante que se acometese ese gasto publicitario. Quizá estamos en tempos nos que a cultura política está tan baixo mínimos que se permite sen rubor acudir a eses xeitos de réximes políticos pasados.

A segunda parte desta columna vai polo BOE. Na portada da súa web aparece o Código Electrónico Covid. Nel recóllense as disposicións publicadas desde marzo do 2020 ata hoxe en relación coa peste do coronavirus. Se analizamos a orixe desas normas podemos ollar que novas leis, en sentido formal, derivadas do poder lexislativo, non hai. Son regulamentos ditados de urxencia polos Executivos deixando de lado a Congreso, Senado e Parlamentos e, polo tanto, son cortopracistas, sen deseñaren futuro, e sectorizadas. Nin máis, nin menos que 226 páxinas de medidas tributarias, 273 páxinas relativas a traballadores autónomos, 697 páxinas referidas a colectivos vulnerables, 306 páxinas para aluguer de vivenda e de locais comerciais; 2.349 páxinas recompilando dereito estatal e europeo e 333 páxinas de títulos de preceptos autonómicos -139 normas do goberno da Xunta!-. É perigoso, porque prescindir das Cámaras lexislativas é característica dun sistema de goberno autoritario, tiránico. Así que revestir as vacinas de propaganda e ditar esa plétora, diarrea, de normas gobernamentais seguramente é, outra vez, patrimonialización do poder. Aínda estando nesta situación de medo xeralizado conviña pararse nestas cousas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Comentarios

Do medo que dan dous temas non menores