amiñaba eu o outro día distraído, cun libro na man e o santo no ceo, cando unha revelación inesperada me asaltou dende un cartel solidamente adherido a unha das tantas paredes que en Vilagarcía son. Aquela feliz mensaxe publicitaria animaba os viandantes a acudir sen demora a non lembro que lugar para recibir as imprescindibles ensinanzas dun especialista en, ollo, «elementoterapia». Durante un intre, as miñas castigadas neuronas viaxaron no tempo e no espazo ata a Vilanova de hai algúns anos. O goberno municipal viña de crear entón a Concellería de Grandes Proxectos, un departamento chamado a facer grandes cousas, como non podía ser doutra maneira. Aplicando o mesmo principio que inspiraba aquela innovadora área de xestión, dei en matinar que a elementoterapia, cuxa existencia eu ignorara temerariamente ata entón, ben podía consistir en empregar a tanto elemento como anda por aí solto como improvisados terapeutas que, dándolle a chapa ao persoal coas súas experiencias en distintos eidos do camandulanismo e a desfeita vital, axudasen a levar as súas penas ao común das xentes, amosándolles que as cousas sempre poden ir moito peor. Internet quitoume do meu erro. Seica a elementoterapia é unha arte que funciona a base de manipular os «elementais vexetais» antigamente coñecidos coma silvanos, dríades, hamadríades e faunos. Servinme de contado un güisqui triplo e metinme na cama, tapado ata as cellas.
C