«Cando decidín adicarme ao baile, na Illa moitos pensaron que toleara»

AROUSA

Es, probablemente, el vecino más mediático de A Illa. Ha llegado a ese puesto tras desafiar los dimes y diretes y defender a capa y espada su sueño: vivir para el baile

05 dic 2009 . Actualizado a las 02:00 h.

A los pies de Manuel Trillo siempre les gustó bailar. Siendo aún muy pequeños, descalzos o embutidos en unos tenis o unos zapatos, ya se dejaban arrastrar por la música, haciendo que todo el cuerpo de aquel niño de A Illa se moviese al ritmo por ellos marcado. «Nas verbenas, nas festas, para min o mellor era a hora de bailar, encantábame. Encantoume sempre», recuerda el dueño de esos pies amantes de los pasos y las coreografías.

A Trillo le gustaba el baile. Pero es que, además, al baile le gustaba Trillo. Aún así, hace diez años nada hacía pensar que la vida de aquel joven veinteañero iba a discurrir por un mundo bien diferente al de todos sus vecinos: el de las pistas, los focos y las cámaras de televisión. Hace diez años, Manuel Trillo era uno de tantos jóvenes de A Illa que habían decidido abandonar los estudios y comenzar a trabajar en el mar. «Eu era bastante bo estudante, pero cando rematei o COU decidín deixalo. Pensei moito en ir á universidade, pero non tiña vocación de nada, nada me tiraba o suficiente como para coller o petate e marchar a Santiago. Así que falei cos meus pais e díxenlles que plantaba os estudos. Para ir pasear os libros e máis ir de festa, prefería antes ir ao mar, que a miña familia non é rica», cuenta nuestro protagonista.

Primer cambio de rumbo

Así que, con el Curso de Orientación Universitaria acabado, Trillo decidió abandonar el rumbo a Compostela y encaminar su vida hacia el mar. «Andaba ás ameixas e ao camarón», cuenta ahora. El trabajo era duro, apunta. Pero no lo suficientemente duro como para impedirle asistir a las primeras clases de baile de salón que Dorna organizó en A Illa. «Sería alá polo 1998 ou o 1999. A asociación fixera uns cursos e eu apunteime. Entón descubrín un mundo novo». Un mundo, el del baile deportivo, cuya existencia nunca había imaginado. «Deslumbroume», reconoce el bailarín. «Descoñecíao todo sobre ese mundo, pero fascinoume. Enganchoume totalmente, e levo dez anos entregado en corpo e alma», cuenta.

Primero fueron las clases. Luego fueron las primeras competiciones. Y la vida de Manuel Trillo se fue complicando poco a poco. «Tiven que deixar o mar. Non podía compaxinar as dúas cousas, porque tanto para ir ás ameixas como para bailar tes que estar en forma», argumenta. Así que ante el joven isleño se volvían a abrir los caminos. «Tiña que elixir entre o mar e o baile». Es obvio cual de los dos caminos escogió.

«Penseino moito», recuerda Trillo. Y tomó una decisión que en su familia y en su entorno cayó como una bomba. «Un día veume despertar a miña nai e preguntoume como non me levantara para ir ao mar. Eu díxenlle que a partir de aquel día xa non ía ir máis ao mar. 'Dende hoxe só son bailarín'», cuenta. «A miña nai botou ás mans á cabeza e dixo que eu toleara. Pensárono durante moito tempo». Tampoco fue muy halagüeña la reacción de muchos de sus vecinos. «Imaxínate. En canto a xente soubo que me ía adicar ao baile, empezaron a facer bromas e chistes con que se era dunha ou doutra acera».

Fortaleza

Fueron momentos duros. «Entre unha cousa e outra, se non fose porque son unha persoa forte, acabarían abandonando o meu soño e hoxe non sería bailarín», explica. Y no duda en trazar un paralelismo entre su vida y la de Billy Elliot, el protagonista de una película sobre la lucha de un niño inglés para poder dedicarse al baile. «Esa película é a realidade da miña vida. E non só da miña vida, se non da de moitísimos bailaríns».

Pero el tiempo es sabio, y acaba poniendo a cada uno en su sitio. «¿Cando me empezaron a recoñecer? Pois no meu caso, cando empezaron a verme na tele cos famosos. Nese momento viñéronme moitos que antes me criticaban a dicirme que o conseguira». Trillo acepta esos aplausos sin rencor. Pero espera que muchos hayan aprendido una lección importante: la de que «cando hai unha persona que ten gañas e ilusión por algo hai que apoiala, non intentar afundila».

Su desembarco en el programa Mira quien baila, de TVE, no fue fruto de la casualidad. Fue resultado de largas horas de entrenamiento y de duros cástings. De exprimir los días dando clases y haciendo exhibiciones para «poder manter o baile». Todo ese esfuerzo valió la pena. «A min estar diante das cámaras éncheme de gloria», reconoce Trillo. «Disfruto moitísimo», sentencia justo antes de confesar que muy pronto espera volver a ponerse ante las cámaras de una cadena nacional.

«Están todos moi tolos»

Y eso que en la tele «están todos moi tolos», y son algo menos guapos de lo que parecen. «Eu alucinaba con eles. Paseino xenial coa xente coa que coincidín, pero a maioría van moi de divos, aínda que penso que tamén é un pouco culpa da xente, que lles está enriba todo o tempo». ¿Excepciones? Los Morancos, que son «moi divertidos, farteime a rir con eles». Otra excepción es Ortega Cano. «É un tipo xenial, súper enrollado, festeiro...».

-«É dicir, que podía ser da Arousa...».

-«Para ser da Arousa tes que ser de aquí. Tes que nacer aquí e tes que criarte aquí. É máis: os que nos criamos sen ponte somos os isleños de pura cepa. Os de agora tamén, pero xa é diferente». Queda dicho.