CON GOTAS
08 nov 2006 . Actualizado a las 06:00 h.UN TIPO entra nun restaurante, moi finísimo, de Portonovo. Quere peixe. A camareira informa: «Haille caldeirada de rape». «Moi ben -resposta o noso comensal- veña esa caldeirada de rabada». A rapaza pon ollos de marciano secuestrado. «¿Lo que, oh, rabada?». Os fulanos que abeiran a mesa da esquerda esmendréllanse. «Mira ti, rabada, siempre te fue rape de toda la vida». Primeiro vén a desmemoria, que lle abre a porta ao descoñecemento, e ao cabo chega o riso doado e fachendoso do que non ten nin idea de nada, pero pensa que todo o sabe. Verbos como pousar, nomes como fiestra ou xanela, substituídos a fume de carozo pola bastarda ventá, expresións como a embute, a chou, a treu, esvaecen nun castrapeo consentido que alentan a gargalladas os suicidas da lingua. Que risa, María Luísa. Que magoa. Que idiocia.