CAMILO FRANCO SOMBRA DOS DÍAS Foi Miguel Hernández quen dixo «gallegos de lluvia y calma», así que non debería extrañar que chova aquí aínda en xullo. Outra cousa é o da calma, porque é certo que colectivamente semellamos calmados, pero un a un temos un punto revoltoso que só se manifesta lonxe das escaleiras da historia e da súa proverbial dúbida. Mentres lle damos temos a Orihuela a poñerse de moda entre os parques de Vilagarcía, andamos predispostos contra o clima, pero non por nós, que somos xente sacrificada, afeita ós grises, senón polos visitantes, que veñen e non consiguen consumir en quince días as doses previstas de bronceador. É mágoa que non aproveiten, como os poetas, para facer algunhas reflexións sobre as mansedumes da chuvia ou apreciar tódolos matices do ceo nos días cubertos. Se os reiseñores foron capaces de cantar sobre os fusís, por que non van os turistas viaxar con chuvia calma.
29 jul 2000 . Actualizado a las 07:00 h.DOMINGO, 23. PARA LA LIBERTAD. Falamos da homenaxe a Ramón Patiño en Vilaxoán, para uns é historia dunha democracia inmediata e tenazmente loitadora do cotidiano. Para outros é emoción ou saudade, un anaco de fibra íntima e personal que queda prendido da memoria ata formar parte dela. Alguén debeu dicir que Moncho Patiño estivo aquí para a libertade e que para eso sangrou, loitou e pervive alén das placas e das homenaxes. Outra cousa son as herdanzas e nesto non se me quita nunca do entendemento a sensación de que non estamos á altura dos que nos precederon nin das súas tres feridas. LUNS, 24. CHUVIA E CALMA. Antes, a chuvia era arte. Antes de que o fose nos representaba máis do que agora o fai o Xacobeo. Agora nos desespera porque decidimos importar para o noso colectivo imaxinario un verán intensamente soleado. Tamén debe influir o paso dado polo home, realizado nalgún momento da década dos oitenta, do sector primario ó terciario, de recolector a hosteleiro. Na historia de Galicia hai un momento para a agricultura, un momento para a emigración e outro para a hostelería. En cada caso varían os intereses climáticos e daí se deduce perferctamente que a calma cambiou mentres a chuvia permanece. MARTES, 25. ESTAMOS COAS TRES FERIDAS. Esto dos días adicados a algo, como o noso señor Santiago ou a Patria Galega, ten vocación ritual. Cada quen cumpre co ceremonial dende a parte que máis lle interesa e mirando de esguello ós outros. Finalmente, esto de sinalar un día parece descansarnos do resto do ano e da obriga da reflexión permanente. Visto así é unha comodidade. O asunto é que estamos aquí coas tres feridas como as tres cousas da vida: a do amor, a da morte, e a da vida. Para vivir, para sobrevivir, para reivindicar ou só para ir tirando. Estamos aquí independentemente do clima e das pequenas ocorrencias de cada día. Estamos aquí, case positivamente, e outra cousa é preguntarse que cores adubían os nosos soños ou cal é a bandeira que miramos primeiro cando madrugamos. MÉRCORES, 26. TÓDOLOS RÍOS DO MUNDO. Vivimos sobre o precipio do azar. Poden pasar tantas cousas. Un día, por exempro: marcha o fuel de excursión, canso do seu circuito de metal ou de mirar o mundo como os bois, dende a súa mansedume de forza da traballo. É certo que hai ocasións nas que os mecanismos de seguridade funcionan e as cousas se quedan en sustos, en posibilidades, en malas sortes, en fallos mecánicos, ou en todo o rosario de alivios que calquera lle queira buscar. Pero tamén é certo que as posibilidades están aí, inmensas como as sombras dos árboles ó sol do poñente. XOVES, 27. PELICULEIRO, VEN PRA ACA. Un pouco de risa si que pode dar. A herdanza do Fantasio vai ser espectacular. Ata quince salas de cine poden chegar a facer en Vilagarcía. As matemáticas non son o meu forte, así que igual hai xente pra todas. Esto vai ser o paradiso do cinéfilo porque para encher a programación van ter que proxectar ata a máis aborrecida das películas de Wenders. Non hai mal que por ben non veña, asegura o refrán, así que nos poñeremos ata arriba de mensaxes cinematográficas, de terras verdes, ou de cidades brancas, de horizontes lonxanos que denuncian a polvareda que as carretas erguen no seu lento andar. VENRES, 28. DI A XUNTA QUE O CAOS EXISTE. O caos existe. Descubriuno a Xunta agochado no urbanismo da Illa e chegou o comandante a mandar parar. Non sei se parará porque o Concello da Illa é moi novo e algo inexperto nestas cousas de lle decir á xente que non se poden facer as casas propias onde un queira senón onde digan as normas. Tamén é certo que hai xente, tamén galegos de chuvia e calma, que non entenden por que a casa dun non pode ser como e onde un queira. ó cabo unha casa é un dos primeiros dereitos do home. É certo que a Illa merecería mellor sorte que ese azar de casas asomando por todas partes. Pero todo o mundo sabe que os galegos temos certa paixón non ben explicada pola construcción, as alturas e as dimensións dos solares. Os antropológos nunca o investigan, pero materia hai. Algunhas teorías din que o humanidade ten unha tendencia indubidable ó caos, pero non se manifesta en todos de igual xeito. Nos galegos maniféstase no urbanismo. SÁBADO, 29. TODO SE VOLVE FOLC. Últimamente a cousa está algo insoportable. Todo se volve folc. En canto das dous pasos aparece un grupo musical cun harpa, un violín ou calquera cousa así e, como se fosen elegante, andan a poñer música nas sestas. Debe ser a impresionante resaca de Ortigueira ou o éxito de Milladoiro, ou a cuestión irlandesa, pero voume dar de baixa de tanta cousa suave, malamente mansa, así como pop blando disfrazado con foulares.