Un laurentino al que la guerra le pilló trabajando en Kuwait: «Tardei seis días en chegar a Galicia»
A MARIÑA
Fue una odisea encontrar transporte y poder volar desde Arabia Saudí hasta A Coruña, pasando por El Cairo y Madrid, y pisar su casa en Lourenzá
14 mar 2026 . Actualizado a las 20:54 h.De un día para otro, todo cambia. La zona de confort se vuelve incierta e inestable. Sucede con cualquier imprevisto en nuestra vida personal o profesional pero cuando hay una guerra de por medio, son palabras mayores. Como en el caso de los españoles que residen en Irán ante el conflicto bélico abierto actualmente hasta quienes viven en ese radio de Oriente Medio y directa o indirectamente sufren las consecuencias de los bombardeos de Estados Unidos e Israel en la zona y la contraofensiva iraní. Un mariñano que empezó a trabajar en Kuwait en septiembre de 2025 decidía el 28 de febrero dejar el país por los acontecimientos. O. C. tardó seis días poder llegar a casa de Lourenzá. Toda una odisea llena de trámites y costes disparados debido a la coyuntura.
Trabaja para una empresa vasca en el campo de las estructuras metálicas tridimensionales, con un proyecto en un centro comercial kuwaití: «Durante cinco semanas traballo alí, seis días á semana, e xenero cinco días de vacacións. Normalmente veño aquí un venres e paso dez días que xunto. Esta vez tocoume ir o 16 de febreiro e tocábame regresar o 16 de marzo pero por medio xurdiu isto». «A primeira noticia que tiven _continúa_ foi dende España, ainda que en Kuwait aquel sábado empezou a haber alarmas e enterámonos que estaba pechado o aeroporto a través de medios locais. O primeiro día con moita incertidume, facendo moitas chamadas á embaixada, á empresa, á casa... Aquel día fumeaba o teléfono». El domingo decidió cruzar la frontera con Arabia Saudí, opción preferente a la de Irak. «Pero tamén _añade_ empezaron as restriccións nas fronteiras para non colapsalas e unha delas era que non se podía pasar con veículo propio ou privado. Solo podía ser taxi ou transporte público». «Como por parte da empresa tiñamos un comercial que vivira en Arabia Saudí, foinos de moita axuda porque tiña os seus contactos e sabía como funcionaba o país», prosigue O. C.
«O primeiro día con moita incertidume, facendo moitas chamadas á embaixada, á empresa, á casa... Aquel día fumeaba o teléfono»
Primero, el visado: «Para o presencial estaban tardando polo menos tres días e co online, en principio 48 horas. O luns empezamos a movernos de verdade, xa tiñamos cursado o visado pero ainda non nos chegara, e necesitábamos un transporte pero a maioría é de procedencia da India, que non tiñan visado para cruzar a fronteira. Ademais estaban todos saturados. Chamei a multitude de números de teléfono de taxistas, pero era imposible. Por parte da empresa puxéronme unha axencia de viaxes que tamén intentou moverse a través de empresas de transporte que normalmente levaban mercancías pero tiñan contactos. Pola miña parte intentei ir ao aeroporto de Kuwait pero estaba cerrado por un perímetro policial, ata se me ocurriu ir a paradas grandes de taxi a Kuwait City e o mesmo... Nada». Hasta que finalmente consiguió un servicio de taxi para el miércoles que costaba «900 euros ao cambio», para trazar unos 700 kilómetros desde donde estaba O. C. hasta el aeropuerto de Riad. «Os prezos disparáronse _añade_ sen xeito ningún. De feito, o visado que normalmente custa 25 ou 30 dólares custoume 404 dólares. Era o que había. Economía de guerra».Tras un recorrido por carretera de unas 12 horas llegó a un hotel: «Funme deitar cansadísimo».
Recuerda que el lunes en Kuwait, a raíz del ataque a la embajada estadounidense, ya se habían cancelado vuelos, aunque las plazas reservadas finalmente las perdieron: «Todo o que saía para Europa se reservaba. De feito, cando cheguei a Riad a única opción para saír era o xoves pola mañá porque o resto fora cancelado». Logró volar a El Cairo, dejando atrás una cola enorme en facturación y el correspondiente control, y después a Madrid, hasta que definitivamente «o xoves á noite cheguei a Coruña».
Algún vuelo a Europa costaba casi 4.000 euros
Reconoce que nunca se vio en una situación así. ¿La forma de afrontarla? «Tes que saír da túa zona de confort e adaptarte ás circunstancias porque ao final non é nada como prevés pero vas tratando de buscar solucións». Resalta la ayuda y las gestiones que realizó su empresa para poder volver a Lourenzá, así como los elevados precios que se encontró, con algún vuelo hacia Europa costando casi 4.000 euros, según indica. «Alí máis que nada era a incertidume do que pasaría ao día seguinte ao estar vivindo unha situación límite», señala este mariñano, aparejador, que ha trabajado en Irán anteriormente, así como en Sudáfrica, Marruecos, Bélgica, Portugal, Francia, Inglaterra y Panamá.
«O que percibín cando estiven en Irán _rememora, entre otras cuestiones como la consideración femenina o la pobreza _ era que se non estaba en guerra, o país estábase preparando para a seguinte. Iso é así. Era unha forma de protexerse e ter á xente enganchada ás decisións do réxime. Oxalá se acabe o réxime e os iraníes podan ter unha vida normal. Pero esta non é a maneira, dende logo. Vivir en Irán era para min unha sensación de tristeza continua». La idea de O.C. ahora es seguir gracias al teletrabajo.