«Facer cine está moi díficil»

Continúa coa campaña de «crowdfunding» para a súa primeira longametraxe


xove / la voz

Despois de abrila o pasado día 3 para financiar a súa primeira longametraxe, Nove de novembro, o director de cine xovense Lázaro Louzao descrebe como descorre a súa campaña de crowdfunding con recompensas (micromecenazgo): “Agora penso en superar a meta todo o posible. Tiñamos 7.000 euros xuntados de outros xeitos e co crowdfunding levamos máis de 6.000. Aínda queda, porque o ideal sería xuntar preto de 20.000 euros”.

-Por que se decantou pola fórmula do crowdfunding?

-Creo que o crowdfunding vén a suplir bastantes carencias de axudas no entramado industrial do sector, que é pequeno e onde se cobra moi pouco. Mediante pequenas aportacións podes xuntar boas cifras.

-Non hai moito na gala dos Goya comentouse publicamente que só un 8% dos actores en España viven só do cine.

-Pasa en todos os gremios do sector. E ese dato creo que é do ano anterior. Lembro outro, de que no país só había 20 directores que declaraban en Hacienda que o cine era o seu único ingreso.

-Que saída escolleu vostede?

-Son autónomo dende hai seis meses e fago tamén encargos corporativos. Entre pagar taxas, IVE, gastos de equipo, gasolina... neste tempo facturei pouco máis de 500 euros ao mes.

-Isto ten que ser amor á arte .

-Espero con esta película recuperar a inversión e conseguir facer contactos para que a seguinte vaia máis rodada. O sector está moi difícil.

-É a súa primeira longa, pero antes fixo...

-Antes, curmetraxes. Tres: Los seres sombríos (2013), CRAC (2014) e La luz que no vemos (2015). As curtas son a forma de ir collendo práctica, aprendendo a dirixir e ir facendo contactos para os seguintes proxectos. A inversión das curtas non se recuperan practicamente nunca. Por enriba, non se proxectan en cine, non se emiten en televisión... As que se rentabilizan é porque gañan premios en festivais.

-O seu colega, tamén de Xove, Xacio Baño, ten gañado algún.

-Gañou en Locarno, que é un festival potente.

-Ten trato con Baño, por certo?

-A verdade é que non nos coñecemos en persoa.

-Non vive en Xove, verdade?

-Agora vivo na Coruña e acabo de voltar de vivir en Barcelona e en Bilbao. Volvín porque non había traballo aló. Barcelona é como a meca de xente que fixo carreiras creativas pero está saturado. O problema do cine é que ao carecer de entramado industrial, a forma de facer cine hoxe é facelo ti mesmo. Case ningunha empresa ten capacidade de contratación. E a día de hoxe fago isto porque meus pais me suxeitan...

-Disque é a primeira longametraxe LGTB rodada en galego.

-Cando empecei a traballar no guión nin sabía que era a primeira. Cando levaba meses, dixéronme que nunca se fixera unha peli en galego de temática gai.

-Pois xa era hora!

-Non estou seguro de se non se fixo algunha de temática gai antes. Se é así, podería ser porque había certo tabú ou porque a produción de cine en Galicia era minoritaria. A historia do cine en galego é unha historia de excepcións porque non hai un volume continuado.

-E pensa seguir no cine...

-Sen dúbida, de feito estou pensando na seguinte.

-Defínase como cineasta?

-Paréceme algo cedo... Sempre penso no cine en forma poética, tanto na palabra como na imaxe. Son bastante prosaico.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Facer cine está moi díficil»