«A miña mirada sempre é a do pintor»

Onte foi o encargado de abrir no Cenima o ciclo de charlas «Sentirmos a arte»

Alberto Pena Rei, natural de Foz, traballando nunha creación.
Alberto Pena Rei, natural de Foz, traballando nunha creación.

FOZ / LA VOZ

Deixou Foz aos 18 anos para estudar fóra, licenciándose posteriormente en Belas Artes pola Universidad de Sevilla e especializándose en Pintura. Agora a súa traxectoria profesional vai da creación á docencia, pois Alberte Pena (Foz, 1970) ensina Bachalerato de Artes no Morrazo. Formado tamén na terapia Gestalt e especializado na chamada Arteterapia, onte foi o encargado de abrir o foro «Sentirmos a arte» de A Pomba do Arco en Foz, no Cenima, no marco da Semana das Artes Plásticas, toda unha explosión de creatividade mariñana.

-Como artista, ¿como ve a iniciativa da Semana de Artes Plásticas na Mariña?

-¡Estou encantado! Paréceme algo tan exportable... Traballo no Morrazo en Bacharelato de Artes e penso que sería exportable a calquera zona de Galicia. É como un todo, tan unitario...

-Cando un rapaz di que se vai dedicar á arte, ¿ve que segue pensándose nalgunhas casas que esa profesión ?non dá cartos? a non ser que triunfes como artista?

-É verdade que hai aínda unha mirada decorativa, soamente lúdica pero penso que é fundamental ir aos rapaces e ao alumnado. En lugar de tanta palabrería sobre a arte, ir ao corazón, á semente, que está nos nenos e nenas, permeables. O don artístico non toca a todos, cada un ten un don sobre o que constrúe a súa realidade. Non me gusta facer xerarquía nos dons, pois a quen lle gusta andar na terra, fantástico. Penso que na adolescencia é cando florece, empezan a despuntar e se podes ter axuda e valor niso incluso podes evitar malos recorridos. Canto antes entres nun camiño que cubre as túas necesidades, moito mellor.

-¿Como foi no seu caso a escolla?

-Lembro que suspendera en COU un par de materias, fora un verán raro, pero coñecín a Puchades, que foi profesor en Mondoñedo, e axudoume a prepararme para un exame de ingreso... ¡Mira que dedicación no ático do instituto de Mondoñedo! Eu xa teño a meu irmán, arquitecto, así que había algo aí. Viaxara con el a Grecia e Roma e no Interrail e era a primeira vez que saía de Foz. Recordo moito impacto. O de Puchades xa foi definitivo. Meu pai acompañárame no exame de ingreso, enseguida vin que era o meu e descubrín temas esenciais que desapareceron un tempo e co que agora estou traballando, como a natureza, silencio, a imaxe como signficado máxico, primixenio... Ese combinado é co que traballo agora.

-O seu traballo está entre a pintura, a fotografía e a instalación.

-Fixen de todo, pero especialiceime en Pintura. Cando sinto unha chamada interior é a pintura, onde me sinto cómodo. Levo 25 anos facendo fotos e a necesidade de ocupar espazos coa instalación tamén me interesa pero o meu é a pintura. Aínda na fotografía, a miña mirada sempre é a do pintor.

-¿Atráelle algúnha técnica nova?

-Agora estou basicamente facendo impresión con plantas e elementos naturais, con sprais acrílicos sobre teas. En Lugo, en maio, teño previsto facer unha instalación pictórica na capela de Santa María, coincidindo co Día Internacional dos Museos. A xente vai intervir levando restos de podas e imos facer como un bosque colectivo. Tamén estarei noutros museos da rede, por exemplo cunha intervención en San Cibrao e outra en Tor. Tamén no Morrazo vou facer un par de murais grandes, con restos de recollida de plásticos e de troncos das praias. Eu son de varias maneiras, pero aínda que sempre houbo un trasfondo individualista, e me interesa o estar so, como unha alquimia interior onde a natureza me axuda, é verdade que agora estou interesado no colectivo e que as miñas obras sexan creadas por xente.

-Como se vostede fora un intermediario...

-Máis ou menos, si. Eu son un facilitador para que se cree o fondo e despois traballo nel.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«A miña mirada sempre é a do pintor»