Ellos aplican la ley en Ribadeo

José Alonso Quelle

A MARIÑA

Son el más veterano y el más joven de la policía ribadense. Amado desmiente la fama de duro y Rubén dice que su trabajo es un sueño hecho realidad

06 dic 2009 . Actualizado a las 02:00 h.

Amado es el veterano. A sus 55 años lleva más de media vida -casi 30 años- en el cuerpo de la policía municipal de Ribadeo. Su hijo, Rubén, apenas tres. A sus 32 años es, además, el más joven de la plantilla. Amado llegó a este trabajo un poco por casualidad, tras pasar por la construcción, la marina mercante y ser pintor: «Saíron unhas prazas, presenteime e salín. O 9 de abril, José Luis e eu cumpriremos 30 anos no corpo», explica Amado. Recientemente ambos, con Pepe -otro compañero- recibieron una mención honorífica de la Xunta por sus 25 años de policías sin mácula en sus hojas de servicio. Lo de Rubén fue distinto: pura vocación. Trabajó lo suyo para conseguir la plaza y tras varios años presentándose en ayuntamientos de Asturias y Galicia logró, al segundo intento, una en Ribadeo. Ni un solo día se ha arrepentido de ello.

«Eu vía o que facía meu pai e gustábame», explica Rubén. Amado añade: «Aínda que nalgún momento pensei en presentarme a garda civil, chegar a ser policía local quizáis foi un pouco por casualidade. O de Rubén non».

Con el tiempo Amado dice que se dio cuenta de que había acertado plenamente: «O que máis me gusta é estar na rúa, axudar á xente, regular o tráfico, marcar as normas... aínda que sempre hai que levar as cousas coa man esquerda, porque hai que vivir co pobo». Y en este punto se llega a la fama de duro que tiene Amado. Al comentárselo sonríe: «Teño fama de recto, pero a realidade é distinta. É un pouco esaxerado. Gústame respectar e tamén ser respectado. Eso é o que levo peor, que se lle falte ao respecto a un axente cando estamos cumprindo co noso deber». ¿Ha heredado Rubén ese rasgo? «Algo. Son de carácter forte», dice, y Amado sentencia: «Ten un xenio similar ao meu».

¿Lo peor? Padre e hijo coinciden: los enfrentamientos con quienes no entienden el trabajo de la policía. ¿Y las multas? Aquí Amado apela a la flexibidad: «Hai que diferenciar entre quen está traballando e aparca mal un momento e quen aparca mal porque está de viños».

Cuando Rubén entró en la policía su padre llevaba ya 26 años en el cuerpo. Su sombra era alargada: «Para min non foi ningunha responsabilidade engadida. É un orgullo ter un pai que é un profesional, que é un espello no que me miro e a quen lle pido sempre consello». «É que os rapaces novos veñen moi ben formados da academia no que corresponde á parte práctica, pero a experiencia é a experiencia. Xa se sabe que a veteranía é un grado», añade Amado.

«Cos anos ves as cousas doutro xeito», dice el padre. ¿Y cómo ve a su hijo desde la experiencia de sus 30 años de policía? «El empezou con moita máis preparación ca min. Eu fixen un exame e ao día seguinte xa estaba na rúa como policía. As cousas cambiaron, para ben».

Ambos creen que la mayoría de la gente entiende y valora el trabajo de los policías locales. En el fondo -dicen- se limitan a aplicar la ley. Por eso no se arrepienten de ninguna de las multas: «Cando se pon é porque está ben fundamentada, e se hai infracción...», dicen. No obstante, Amado aclara: «Os policías estamos para axudar, non para fastidiar e meter multas». Rubén asiente: «Somos os que estamos máis preto da cidadanía, para calquera cousa».

De vez en cuando les toca hacer servicio juntos. Rubén insiste: «Eu non xogo á lotería, xa me tocou». Por eso no extraña que siempre estén hablando de su trabajo: «Xuntámonos en familia para comer os fins de semana e falamos delo. As mulleres están un pouco fartas», dice Rubén sonriendo.

¿Y quién manda cuando patrullan juntos? Rubén ríe y no duda: «El». Amado también ríe: «Son o máis vello, e o di o protocolo».