Contos no Bambán

María Manuela López Cea

AL SOL

29 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

-Pero ten que ser ás doce? ? preguntou a cativa coa súa voz afrautada.

-Claro, debes ter todo preparado antes: o vaso con auga, a clara do ovo, a ilusión nos ollos e o sorriso da avoa pendurado na noite.

A avoíña sabe que, ano tras ano, contado do mesmo xeito, (acaso non escoitamos a canción que nos gusta ata perder a conta, non dicimos “quérote” milleiros e milleiros de veces e a maxia fai que soe como a primeira vez?), chegará ese momento engaiolante. Sentirase feliz véndote, como cando os que a coñecían ben, ao día seguinte, ían a súa casa e pedíanlle que lles amosara o debuxo que o orballo tivera a ben facer: “Este ano saíu un barco dunhas dimensións grandes, mira a velame, e a proa”. “Menos mal que non saíu o cadaleito” - será que xa a morte superou este ano os seus obxectivos- . “ O castelo do ano pasado non estaba tan clariño”.

-Hoxe déixasme separar a min a xema da clara? E podo chamar ás miñas amigas pola tarde para ir contigo apañar o fiuncho, o estraloque, o romeu…?