Keren Ann ofrece un concierto en el Auditorio de Galicia de Santiago
26 mar 2009 . Actualizado a las 19:43 h.A delicadeza ou é unha impostura ou unha retirada. Pasa igual coa amabilidade inglesa, parece corrección pero é só unha distancia.
Habería moito que discutir sobre a delicadeza como medio de relacionarse co mundo, pero cando propoño este argumento en todas as mesas redondas con poetas a conversa deriva floralmente polas camelias, e despois alguén apunta a súa orixe xaponesa, e outro alguén continua explicando a delicadeza gráfica e xa estamos de cheo nos tópicos culturalmente aceptables polas minorías cultas. Entón tento levantarme para marchar e sempre me acusan de ser un tipo pouco delicado.
As cancións de Keren Ann son delicadas porque non parecen escritas para molestar a ninguén, por máis que a consumición constante de universos delicados, a sobreexposición ás languideces, pode producir algún tipo de rexeitamento molesto, sobre todo a quen bote de menos algúns minutos de lembranza dos Clash. A melancolía engana incluso aos bravos.
As malas persoas sempre nos preguntamos se a delicadeza, como a educación inglesa, non é unha cuestión de hipocrisía. Facémolo para xustificarnos. Porque se alguén cambia o seu comportamento por unha cuestión de educación e non de convicción, entón non está sendo sincero. Pero quizais si poida dicir que está sendo delicado, pero verdade, verdade, como dirían no miña casa, non está afirmando.
Por iso ser boa persoa é tan canso. Porque tes que estar todo o tempo pensando en que debes dicir e chega a noite e xa non sabes que querías e que debías dicir e acabas, ao día seguinte, asegurando que a Sala Nasa é unha academia de cócteles explosivos ou cousa similar, sempre por causa da corrección das maneiras e faltando absolutamente a contar a realidade. Porque, como é evidente, a corrección é máis importante que a realidade. Na paráfrase desta semana: o soño da educación produce monstros.
Os guitarreos de Keren Ann igual non espertan suspicacias nos barrios educados de Galicia. Esa é a súan vantaxe: unha música que se deixa escoitar con certo aire de salmodia reincidente. É unha delicadeza disfrazada que non precisaba case ser eléctrica. Pero supoño que ten que haber un tempo para cada cousa. Tamén para a delicadeza. Pero canto máis penso nisto menos me parece que este tempo que chega sexa propicio para mans delicadas.