Patricia Prada dejó la casa de sus padres con 18 años: «Ninguén ten hoxe a idea de comprar unha vivenda, pero espero facelo algún día»

Cambiar o teu pobo de toda a vida por unha cidade é toda unha experiencia, máis se tes 18 anos recén cumpridos e deixas aos teus pais atrás para facelo. Isto pasoulle a Patricia Prada, que se mudou de Rubiá, Valdeorras, á A Coruña no ano 2020 para estudar o grao de Filoloxía Inglesa. «Tiven moita sorte cando fun para alí, xa que non necesitei buscar piso, atopárono as mozas coas que me mudei», explica. O seu primeiro ano lonxe da casa foi o máis duro para ela, algo que considera totalmente normal: «Supoño que é algo polo que pasa calquera estudante que marcha do lugar onde pasou a súa infancia. Tes que acostumarte a facer certas cousas que antes facían os teus pais como cociñar, recoller, marcar os teus propios horarios...». Curiosamente, tamén engade que, a pesar de ter máis responsabilidades, soubo organizarse mellor que cos seus pais. «Creo que isto se debe a que se vives con estudantes, todos temos a mesma época de exames, polo que estás máis tranquila, no meu caso, polo menos, xa que na casa dos meus pais sempre había ruído», razoa.

Patricia non estivo moito tempo na Coruña. Un ano despois da súa chegada á cidade herculina decidiu cambiar de rumbo académico, o que a acabou levando a Santiago de Compostela. «Comecei a estudar a carreira de Xeografía e Ordenación do Territorio, pero acabei deixándoa e agora traballo na pizzería Domino´s. Aquí sempre vivín en pisos con tres persoas, pero este ano somos catro», relata. A ourensá pasou por varios pisos na súa estancia na cidade santiaguesa o que a axudou a adaptarse á convivencia con outra xente: «Tardas un pouco en acostumarte, xa que, ao final, cada un ten as súas manías e formas de vivir. Ás veces é difícil poñerse de acordo co ruído ou coa limpeza, sempre hai alguén que intenta escaquearse das tarefas... O que che obriga a actuar como mediadora cos teus compañeiros». A convivencia non foi a única novidade para Patricia. Pasar dun sitio duns 1.390 habitantes, como é Rubiá, a cidades de máis de 100.000 supuxo un cambio de paradigma para ela. «Nun pobo como o meu todo o mundo se coñece e recordo que os primeiros anos sentía a cidade supergrande. Perdíame moi facilmente e había moitas cousas para facer», confesa. Non obstante, Patricia está a día de hoxe completamente acomodada á capital galega e non ten en mente marchar de ningunha maneira: «Encántame Santiago porque tes todo á man. Agora mesmo estou nunha etapa na que primo a estabilidade e, sinceramente, gustaríame quedar aquí para toda a vida». Tamén engade que, a pesar de que non lle importa vivir con outras persoas, no futuro gustaríalle vivir soa, aínda que polo momento non o ve factible, sobre todo mercar unha vivenda en propiedade. «Está complicado. Creo que ninguén ten xa na cabeza a idea de comprar un piso, pero espero poder facelo algún día, aínda que sexa nun futuro distante», remata.

---

---