| O |
29 oct 2003 . Actualizado a las 06:00 h.ERAN os amos do mundo. Eu penetraba nas librerías e sabía que eles, como piratas, ían secuestrarme sin necesidade de mover un dedo. Alí me quedaba. Horas. Buscando títulos, versos, amantes. Tocaba os libros como se fosen elixires. Eles, libreiros, subían as escadas de madeira, corrían, levaban un dedo á cara, dubidaban, sorrían, e poñían na man do cliente o bebedizo. Pasou o tempo. Vivo lonxe da cidade e lonxe, seguramente, do ruido: que bote Esperanza, maiorías absolutas, ¡presidente presidente!, televisión coronaria, Vigo (¿pensou alguén en disolver o Concello de Vigo? ¡Viva a anarquía, querido Bakunin!) Agora tardo semanas en perderme nas librerías. Incluso vou ás presas, mal, sen tempo. Mamá xa non pregunta para qué quero tantos libros e as miñas nenas, que tamén os coleccionan, non se preguntan por qué os necesitan. Vivo feliz nesta desidia de fracasado, certamente. Pero bótote de menos, a ti, que poñías na miña man o bebedizo, que recomendabas, que dilapidabas chispas nos ollos cando sentías o amor que nos unía, que nos une. Ninguén che fai panexíricos, nin apoloxía, nin te subvenciona. Pero eu sigo queréndote, como antes. Polos bebedizos gozados. Polos que quedan por gozar. Gracias.