Capítulo XXVI da obra «A dúbida», de María Reimóndez, gañadora do premio outorgado por La Voz. Le aquí os capítulos anteriores
26 ago 2014 . Actualizado a las 07:00 h.A inspectora Díaz viñera buscala ao hotel a media mañá.
-Pódeme chamar Marga -dixéralle.
Deli nin durmira no tren nin dera descansado ao chegar. Sentíase esgotada mais sumamente alerta. Diante dun café ben cargado resúmelle á inspectora todo o acontecido. Ela vai asentindo, levantando as cellas ou simplemente observando mentres o relato avanza.
-A agulla no palleiro -di como conclusión.
-Mais teño que tentalo -Deli nota a desesperación unha vez máis.
-Claro que hai que tentalo. Iso que non quede.
-O caso é como?
-A ver, temos dúas vías complementarias. A primeira é ir aos centros de acollida e ver se algunha das menores recoñece a Vicente, aínda que as mozas que están aí adoitan ser adolescentes e non nenas de curta idade, os procesos neses casos son diferentes, obviamente, e interveñen familias de acollida. A outra é ir ás zonas de prostitución directamente, se ben o problema vai ser o mesmo. En calquera dos dous casos é mellor que vaia vostede con algunha das ONGs que traballan nestas zonas. Ir cunha policía non creo que lle vaia abrir moitas portas e o importante é que as mozas falen.
-Quere dicir que hai menores prostituíndose e a policía non fai nada?
Marga mirou para Deli como se acabase de nacer, faltoulle botar unha gargallada. Deli sentiuse incómoda coa súa propia estupidez pero non puidera evitar a pregunta.
-Créame, encantaríame poder facer algo. Mais nós precisamos denuncias, procedementos... Esa leria. No caso das menores a situación é aínda moito máis complexa. En idades adolescentes moitas destas mozas escapan dos pisos de acollida, outras simplemente están presas. E no caso de nenas máis pequenas resulta case imposible chegar a elas. Polo que a min respecta, o día que lles poida romper os dentes aos tíos que andan por aí, empezando cos meus propios compañeiros, terei moito avanzado.
Deli non pode evitar murmurar.
-Pero son nenas?
-Mire, Deli, antes de que me trasladasen xusto me encarguei dun caso no que puidemos liberar unha menor que estaba retida nun club de Padrón, tíñana como escrava sexual. O club, por certo, segue aberto e está precisamente na parroquia da Escravitude. Só demos con ela porque lle deron tal malleira que a atoparon en Compostela pola rúa, fuxindo cara a ningures. Aquí directamente aparecen mortas, cadáveres que non se contabilizan, sen identificar, sen integrarse en ningunha lista. E o peor de todo é que os cabróns eses de Padrón quedaron en liberdade porque as probas nunca son suficientes, porque os que violaron ata fartarse a esa nena que na altura tiña catorce anos son uns dignos clientes dun negocio, algúns deles, como por desgraza tivo vostede a oportunidade de comprobar en carne propia, respectables políticos e maridos. Perdoe que sexa tan brusca, sei que está horrorizada co comportamento do seu home pero non crea que é a excepción. Sinto ser tan negativa pero este traballo queima moito.
Deli non sabe se vai ser quen de continuar, todo semella insuperable.
-Deli, o que non é habitual é vostede -Marga sorrille-. A maioría da xente simplemente pasaría. É moito máis doado poñerse do lado do home, que ademais é o seu?
-Era -corrixe Deli.
-Exacto, era o seu. Iso é doado, apoiar o señor coñecido e respectado. Así que imos confiar en que os seus esforzos non serán en van.
A ela tamén lle gustaría confiar mais non ten as cousas claras. Como vai chegar a algures en tal mundo? Como vai ser quen de atopar algunha moza que poida identificar a Vicente? Hai demasiadas incógnitas nesta ecuación.