Manuel Prieto Álvarez: «Hai xente que é moi rara»

Despois da catedral, é un dos personaxes máis fotografados de Santiago


Aos trece anos púxose, por primeira vez, detrás dun carriño de xeados na praza de Cervantes, de Compostela. Para Manuel Prieto Álvarez (Santiago, 1952), propietario da xeadería portátil A Imperial, ubicada hoxe na Porta Faxeira, o ano divídese en dúas estacións: o tempo de xeados e o tempo das castañas.

-A Porta Faxeira de Santiago, sen vostede, xa sexa en traxe de inverno ou de verán, non sería o mesmo...

-Vin para aquí o verán que cumprín quince anos, o día despois do Apóstolo. E aquí sigo. O meu pai iniciou o negocio no ano 46.

-Os xeados teñen marca, A Imperial. ¿E como é que as castañas non?

-Meu pai rotulara os carriños das castañas como Santa Fe, como a famosa locomotora. Pero era moi pesado pintar as letras brancas cando tocaba, así que un día deixeino todo en negro. E así quedou.

-¿Cando cambia o xeo polas brasas?

-Coas castañas comezo a mediados de outubro e estou ata despois de Reis. Iso é aproximado, porque o inverno pasado non había produto e rematei antes, hai que manter un nivel de calidade, non podes ofrecer calquera cousa. Os xeados, desde finais de marzo ou primeiros de abril.

-¿Que lle parece a moda esa dos xeados de iogur?

-Bueno... é un mercado totalmente diferente. Pouco ten que ver a elaboración. Iso é un emulsionante con sabor a iogur, adornado con florituras.

O xeado tradicional, o que facemos nós, ten como base o leite fresco, nata fresca, ovos frescos... E, así, facemos once sabores.

-Leva cucuruchos, vasos... ¿Cal ten máis saída?

-Pasa unha cousa. Se falamos da famosa crise, a xente agora pregunta o prezo. E tenden a coller o tamaño medio. Hai uns anos, a xente pedía e non preguntaba canto custaba. Temos xeados pequeniños a cincuenta céntimos. Moitas veces cóllenos os adultos, que din que están a dieta [ri]. O máis caro vale dous euros, aínda que pode chegar algún de fóra que che pide tres bolas, catro bolas.... E iso son tres euros, catro euros...

-Pero o negocio sobrevive á crise...

-A cousa vai normal, nótase algo, pero, afortunadamente, non tanto como cabía esperar. Eu estou ás tardes, desde as tres e media ata a hora que lle cadra, que poden ser as nove. Polas mañás elaboramos o produto.

-A súa imaxe empuxando o carriño por Santiago adiante é mítica...

-[Ri] Foron moitísimos anos, pero agora o carro vai só, eu vou detrás, dirixindo. Funciona con baterías e ten autonomía para tres días. Pero á xente gústalle máis ver o das castañas, que ten un deseño de locomotora antiga que chama moito a atención. Despois da catedral, o máis fotografado son eu. Paseime anos subindo ata Concheiros a peito. Ao pasar por debaixo da praza, se che viña o vento de fronte ías freado. E, de propina, aínda che quedaba a rúa de San Pedro. E se saía un día malo e vendías pouco, tiñas que subir outra vez co carro practicamente cheo.

-¿Haberá terceira xeración da Imperial?

-A ver. O meu fillo está tamén cun carriño na Alameda, pero non sei se seguirá. Agora teño un neno máis pequeno, de case catro anos, e ese xa se verá.

-¿Nunca lle quixeron comprar o carro?

-Hai xente que che pregunta polo das castañas, ao mellor coa intención de montar un nalgunha localidade. O curioso é que pensan que con seiscentos euros xa está. ¿Seiscentos euros? ¡Iso dá para as rodas! O carro que eu teño non é broma. O forno é de aceiro inoxidable anticalórico, para que non se deforme nin colla óxido. E iso hai que pagalo. Se vives disto, tes que gastar e poñer algo como é debido.

-¿Pídenlle cousas moi raras?

-Hai xente que é moi rara. Pero un xa leva moitos anos e capea o temporal como pode.

nacho.miras@lavoz.es

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

Manuel Prieto Álvarez: «Hai xente que é moi rara»