O sacerdote move as pernas nerviosamente, coma se acabasen de sufrir unha sacudida eléctrica. Despois, quita os lentes e permanece un intre con xesto compunxido. Na igrexa hai unhas vinte persoas rezando o rosario. Polo corredor da esquerda, unha parella de turistas camiñan distraidamente, respectando a solemnidade que se adiviña nos rostros dos fregueses, na súa maioría mulleres de idade bastante avanzada. Antes de continuar, o sacerdote deixa que sigan camiñando uns metros máis alá do confesionario. Dende a outra banda da reixa, as palabras de Aurora P.?G. deixaron na atmosfera do templo o rastro dun meteorito. O sacerdote tenta reaccionar extraendo a pregunta dalgún lugar do estómago, aínda afectado polo calibre da confidencia.
-¿Dende cando tes eses pensamentos?
-Hai semanas que me pasan pola cabeza. E non sempre podo evitalos.
-¿Intentáchelo algunha vez?
-Un día estiven a piques de facelo na estación do tren, pero non puiden. No último momento non me atrevín.
-Grazas a Deus.
-Teño medo de non poder controlar ese sentimento. Se non lle poño freo, penso que irá a máis.
-Exactamente. Tes que ser forte, Aurora.
-Non sei que debo facer para loitar contra a miña cabeza. Axúdeme.
Aurora P.?G. experimenta un calafrío cando un home empurra a porta de entrada. Acaba de facer o sinal da cruz e camiña uns metros polo corredor central ata que se acomoda nun banco. Aurora P.?G. move os xeonllos sobre o reclinatorio. É un home de físico moi semellante ao seu marido. Na súa mente debuxa a imaxe do cadáver tirado no chan da cociña. O charco de sangue medrando sobre as baldosas, os coitelos perfectamente dispostos sobre a mesa. As vísceras aínda quentes entre as súas mans. Aquel olor a metal oxidado que desprende o sangue. Aínda puido percibilo na punta do nariz mentres se deu unha longa ducha purificadora.
Aurora P.?G. regresa da súa ensoñación cando o home pecha os ollos e empeza a mover os beizos en silencio. De novo, o sacerdote repara na parella de turistas, que admiran uns mosaicos policromados nos que se recollen algunhas pasaxes bíblicas. Volve concentrarse na confesión mentres os visitantes saen do templo. Despois, frota as mans varias veces e baixa a ollada co corpo inclinado á súa esquerda.
-O suicidio é un pecado terrible contra a vontade do noso Señor- explica o sacerdote-. Acabar coa túa propia vida é un acto dunha covardía extrema e non resolve absolutamente nada. Todos, nalgún momento, atravesamos etapas difíciles, ás veces demasiado complicadas de soportar, pero debemos saber enfrontarnos ás adversidades con valor e determinación. Deixa que Deus, coa súa forza infinita, volva contaxiarte ilusión e esperanza. Enche de amor os teus pensamentos, os teus actos, a túa existencia. Polo que máis queiras, Aurora. A vida paga a pena. Non desesperes cando teñas un mal momento e rebélate contra a desesperación. Volve os teus ollos á vontade de Deus e escoita a súa voz cando te sintas sen forzas para continuar. Só dese xeito poderás comprender que non hai nada máis fermoso que seguir loitando por cada día que pasa. Tes que entender esta vida coma un agasallo de Deus ao que nunca se pode renunciar. Sería dunha soberbia extrema pensar que podemos dispoñer dunha existencia que nos foi regalada. Se o pensas ben, Aurora, non hai máis razóns para estar vivo que o simple feito de saber que Deus está do noso lado. Ademais, tes que pensar na túa familia. Na xente que te ama incondicionalmente. Estou seguro de que non serías capaz de facerlle algo tan terrible ao teu home.