DENDE ESCANDOI | O |
04 jun 2004 . Actualizado a las 07:00 h.POR SUPOSTO que si: por máis anos que pasen, hai cousas ás que un nin se dá nin se dará afeito nunca. Xa non é só que nin se acostume nin se vaia dar acostumado, senón que ata parece que cada día lle causan máis horror. E o lume dos montes, esa lacra que converte a vida en cinza, é unha delas; e non precisamente a menor. Mentres escribo isto, estou sentindo pasar o avión que vén buscar auga á ría para tratar de apagar un incendio en Brión. Había unhas casas cerca, pero grazas a Deus, segundo nos acaban de confirmar, neste momento o perigo para as vivendas xa pasou. E xa sei que sobre este tema lévase escrito moito, e que seguramente a estas alturas, despois de informar do que ocorre, haberá pouco que dicir. Pero aínda así, déixenme contarlles algo, porque estou seguro de que vostedes comparten ese mesmo sentimento de indignación, e se algo non procede neste caso é resignarse. Hai anos, nun monte que ardía todos os veráns, algunha vez ata tres ou catro veces seguidas, vin que sobre a borralla, que aínda fumeaba, caera un paxariño. É posible que antes, nalgún momento, estivese a punto de escapar, pero ao final non o conseguira. Probablemente esgotóuselle o aire, non puido seguir voando, e rematou por caer sobre esa terra queimada que tamén o queimou a el: sobre ese chan renegrido no que abría o pico agonizando e onde movía a cabeciña e as ás desesperado, seguramente coa dor. Esa imaxe quedoume gravada dentro dos ollos. Dende aquela vive comigo, e creo que non vai marchar xamais. (Por iso non podo deixar de preguntarme cántos paxaros arderían onte. Cántos máis...)