Máis alá da gravidade cero

Camilo Franco (camilo.franco@lavoz.es)

SANTIAGO

A música de Ron Carter podería ser celestial se considerásemos o ceo como un lugar positivo

14 mar 2013 . Actualizado a las 11:24 h.

Aínda facendo caso omiso da mitomanía, do respecto polos clásicos, e do feito de que se tocas o baixo e non es Paul McCartney ninguén che fai caso, que Ron Carter toque en Compostela é a demostración de que o mundo vai mal, de que a confabulación do capitalismo contra nós é unha blitzkrieg e que Europa é unha unidade de destino no financeiro. Que actúe Ron Carter en Compostela é a excepción a todas as malas noticias. A que confirma a norma.

De estar pechado nun cónclave coa misión de escoller ao home coa vestimenta máis estrafalaria do planeta, máis que me visitara espírito ningún querería que viñera Ron Carter e que tocase por baixo desa apoloxía da carnalidade que é a Capela Sixtina. Como papa non sei que tal foi, como protector de artistas Sixto foi un fenómeno. Habería que ver se os sucesores non fixeron o contrario: perseguir aos artistas en lugar de darlles traballo. Neste contexto, como comprenderedes, Bob Dylan non conta. Suma como cristinano, pero non como músico.

A música de Ron Carter podería ser celestial se considerásemos o ceo como un lugar en positivo. Pero non estou seguro de como funciona a música con gravidade cero e sen osíxeno. O mesmo tamén depende da fe. Ron Carter é un músico preciso, elegante, sutil e capaz de moverse entre os estilos, respectando todos e sendo Carter en todo. Ademais, o baixista é maior, o que quere dicir que leva anos superando as probas da música en directo e sen desentoar. Quere dicir que leva arredor de 2.500 discos gravados que, a estas alturas da historia, é algo tan de valorar como ter participado en algúns dos mellores discos da historia do jazz. O mesmo con Miles Davis que con Rosa Passos.