Opeor do fútbol son os outros, a cara de parvo que nos queda, a ferida aberta no corazón. O meu equipo non se clasificou a pasada semana para xogar a final da Champions. A min colleume a victoria/derrota en medio do Atlántico. Pregunteille ao comandante do avión varias veces o mesmo: ¿cómo quedaron? Ás 23.30, hora española, souben a noticia. Tardei en recuperar a cor do rostro, pálido pálido. Non obstante, alá enriba, doen menos as cicatrices. Aforreime vagar agachado entre a noite e as sombras, o último trago amargo, a última lágrima sen sol. O meu equipo quedou eliminado ganando 1 a 0. Eliminado ganando, como un campeón. O Real Madrid, meses atrás, tamén quedou eliminado da Copa gañando co mesmo resultado (1-0) a unha temible escuadra: o Alcorcón. Eliminado en oitavos da Champions. Eliminado na Liga no minuto 87 contra o Osasuna, pero remontou. «Fútbol es fútbol», dicía Boskov. Un deporte en que ganamos, perdemos... e sempre nos divertimos. Maradona e Pelé nas rúas de navallas e pobreza. Zidane, coa súa altura de miras e o seu pé de reiseñor, melancólico. Di Stefano correndo a banda, lince e gacela. Cruyff, que antes de futbolista foi anxo vertical que voaba sobre a herba do ceo. E Luis Suárez, tan galego que non sabías se pateaba a gol ou danzaba unha peza de Soutullo. Bebeto, Beckenbauer, Laudrup... Os que amamos o fútbol perdemos e recuperamos alento: porque queda o despois. Porque virá outro partido e ha de facernos mellores. Perdemos... pero perdemos xogando ao fútbol. Mourinho xoga a outra cousa. A súa soberbia lacérame máis que a risa (esperada) dos que non son do meu equipo. Sen eles non sería o fútbol divertido. A súa existencia, simplemente, agrádame e nunca me ofende. Grazas polas mensaxes sarcásticas, as ironías, as burlas (tomo nota e, por suposto, hei de vingarme cando teña ocasión). Grazas por existir, contrarios.