Miña dona querida:
Xa sabes que eu non son de escribir, pero o silencio da casa e o medo acaban comigo. Bótote de menos e só sinto unha vertixe inmensa que me asalta cando me pasa pola cabeza a posibilidade de que poidas non volver.
Recordo a primeira vez que te vin. Non debías ter nin quince anos. Eu fora á túa casa convidado polo teu pai. Pasoume á cociña e túa nai serviunos café mentres ti, sen sequera erguer a vista, lavabas a louza do xantar, caladiña pero atenta, morena, cunha trenza que chegaba ao lazo do mandil, tan bonita… Parecíchesme todo o que un home pode soñar. Por suposto non dixen nada, pero fíxenme á idea de que un día casaría contigo.
Empecei a ir a tódolos seráns que se facían na zona, coa cousa de verte.
Quería que soubeses que ía por ti, por escoitarte cantar co resto das mozas e mirarte bailar. Punta, tacón… Sempre che gustou a festa. Eu non era de muiñeiras, pero si de agarrados, recordas? Agora hai tempo que non bailamos. Témolo que facer para celebrar que volves á casa, cando volvas.
Eras moi nova, así que agardei ata que te fixeches unha mulleriña casadeira. E non errei o tiro, abofé que non!
Boto a vista atrás e non podo estar máis satisfeito da vida que levamos: os anos en Londres, o traspaso da chocolataría, os fillos, os netos, a vida toda.
O día que te viñeron buscar eu non estaba preparado. Non sabía que terías que marchar soa ao hospital, que eu tería que quedar aquí só, por primeira vez na vida. Non estaba preparado para que te levasen eses homes vestidos coma astronautas.
Pero ti tranquila, que es forte coma un buxo. Quédannos aínda moitos anos xuntos a ti e a min. Temos que seguir facendo as cousas de sempre: pasear, recoller os netos na escola, invitalos a un chocolate… Pero tamén outras, como viaxar, volver a bailar, celebrar o patrón cos veciños, mollar os pes na praia e mesmo aprender a nadar! Que che parece?
Agora vou regar as plantas, non sufras por elas que mesmo lles falo, como ti fas, e dígolles que xa queda menos para que volvas ti e lles botes unhas copliñas desas túas, que eu cantar non. Cantar non lles canto.
Volve axiña, miña rula.
Irene Montero Díaz. Xornalista. 51 anos. A Coruña.