Morrer de amor


Dise que é imposible que alguén morra de amor, pero ás veces sentes algo tan único que só pensar que cho arrebatan sería como vivir a medias. Pero este non vai a ser un relato de amor… ¿ou si?

A ela, que por aquilo do anonimato imos alcumar Vanesa, gústalle el. Máis que gustar a palabra correcta sería encantar, e se existe algunha nun banzo superior pois usade esa outra. A el, que polo mesmo razoamento anterior, imos chamar Gabriel, tamén lle gusta ela. ¿Coa mesma intensidade? Coido que non, pero hai cousas que é mellor non meditar moito, por aquilo de non confrontar a razón co corazón. Que total ao final sempre gañan os impoñentes latexos. Se os tivese que plasmar como unha imaxe, serían como unha rocha e o mar. Ela, a auga, batendo incesante con maior ou menor intensidade, dependendo das mareas que a dominan, pero ao final sempre volve a el, que a recibe impasible en aparencia. Pero as rochas, por moi duras que sexan, terminan sendo esculpidas polas suaves caricias das olas.

E velaí temos a nosa protagonista, ollando para o móbil coa mesma ansiedade que o fan as rapazas de quince anos, pero con case corenta. Mirada perdida navegando entre centos e contraditorios pensamentos, recordándoo con detalle. Intentando darlle significado a cada palabra que intercambian polo celular. Suspirando con cada pista que supoña que en el hai certo sentimento. Contrariada tamén por non saber que lle sucede exactamente e demasiado covarde para enfrontarse coa verdade. Teme unha resposta que a saque da comodidade cotiá e a transporte a un labirinto de emocións que non está preparada para atravesar.

Sen embargo, se alguén llo preguntase podería xurar que non está namorada e non mentiría. Aínda que o corazón se lle acelere cando o ve, non o ama. Os días que non falan sinte pesar, pero non o quere. Nin por un segundo pensou en falar con el sobre unha posible relación. É e sempre vai ser o seu amor platónico. E toda a inmensidade que posúe ese abstracto concepto se basea precisamente en que nunca será.

Vanesa colle o teléfono e escribe entre broma o broma: «Morro de amor por ti». E cando me conteste, quero dicir, cando lle contesten, poderei concluír este relato. Ou dito de forma máis axeitada: continuará...

Marta Sánchez Sánchez. Ordenanza. 36 anos. Lugo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Morrer de amor