David Collazo Dubra. A Laracha. Enxeñeiro naval e programador de aplicacións informáticas
14 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.Os golpes na ventá espertáronme aquela noite. Acendín a luz da habitación e erguinme para ver quen carallo interrompía o meu sono, un dos poucos goces que aínda conservaba. Asomeime a mirar darredor e encontrei ao meu veciño e amigo, ese que aínda conservaba dende pequeno. Estaba alí pegado á parede oculto das miradas indiscretas e os equipos de vixilancia.
-Sae, que te espero aquí -dixo en voz baixa.
Sen máis demora puxen un dos varios uniformes do vestiario no barrio baixo e saín á procura del.
-¿Que fas aquí? -dixen cando o encontrei de súpeto fronte á porta do meu pequeno apartamento no viveiro do barrio baixo na cidade dos Anxos-. Xa non cría que fora volverte a ver. Cando dixeches que ías entrar na cidade alta sen autorización, estaba seguro que estarías un bo feixe de tempo na cadea.
-Ti vén comigo, que che teño algo que amosar. -Indicou sorrindo-. Encontrei un tesouro máis aló do muro.
A cidade dividírase en dous facía moitos anos, cando nós aínda éramos novos. Agora estaban por un lado os que quedaran dentro, os da cidade alta, e por outro os que quedaramos fóra, os da cidade baixa. Nós traballabamos a materia prima e a cambio recibíamos unha pensión vital, iso era todo o que nos podían ofrecer dende a cidade alta. As terras venderámosllas para traballar nas fábricas, e a puxante xeración robótica deixounos sen nada.
O meu amigo conduciume a través dos estreitos camiños entre as masas de apartamentos ata chegar ao seu, un que estaba nos límites da cidade, moi cerquiña do muro que nos dividía e que lindaba co mar de chapapote onde vagaban restos plásticos doutros tempos. O meu amigo convidoume a sentar e marchou á habitación do lado da que volveu con algo na man; unha maceta na que plantara un pequeno carballo.
-Aí dentro teñen un feixe -díxome con xenreira.
Eu quedei calado mirando pampo cara á planta. Facía anos que desapareceran dos nosos montes galegos da infancia. A través da ventá, alí na lonxanía onde alumaba a lúa, só quedaban desertos entre plantacións uniformes para o servizo da cidade dos Anxos, uns anxos que voaban na cidade alta, mentres outros caeramos aos infernos da baixa.