NA ÚLTIMA | O |
20 oct 2005 . Actualizado a las 07:00 h.DIANTE DA ESCOLA había un quiosco no que unha señora defendía cun vimbio a mercancía que mantiña exposta no mostrador. Así estivo durante anos, perdendo, pese ao pau, gran parte dos caramelos, que acababan nas bocas dos pequenos que lograban enganala, ou esquivar o golpe. Ao final retirou o reclamo para a parte de dentro do chiringuito, o que resultou fatal, pois os afeccioados a robar alí dispuñan entón dun momento idóneo cando a señora se xiraba para coller dos estantes o que lle pedían. Un método rudimentario, pero efectivo, consistía en ir acumulando chucherías sobre o mostrador. No momento de pedir a última, aproveitaban o xiro para fuxir co botín. Entre os alumnos, eran unha rara excepción os inocentes, pois o roubo estaba considerado como algo normal, máis por incordiar a aquela señora que por ánimo de facer mal. É certo que o colexio era un pouco bravo, pero a maior parte daqueles rapaces son agora boa xente. Os anos introduciron un pouco de xuicio naquelas cabeciñas, pero, seguramente son situacións como aquela as que crean un certo sentimento de impunidade, se se acaban asentando. Ésa é a única explicación para a estafa xeneralizada, esa pequena e cotiá, a que conta coa indulxencia cómplice da sociedade. A escea ocorreu onte, nunha área de servizo desas da autopista, nas que, en contra do que se poda imaxinar, a maioría dos clientes non son viaxeiros, senón fixos. Un home pide un zumo e un pincho e esíxelle despois á rapaza que llo serviu un xustificante. Ela teclea o importe na caixa: seis euros. «¿Póñolle na factura que foi un almorzo?», pregunta ela. «Non, só consumición, e faima por dez euros». O curioso no foi só o tono rutinario do defraudador, senón a ausencia total de sorpresa por parte da camareira, ante unha estafa do 40%. Tan fácil que parece un xogo de nenos.