RODRI GARCÍA, é xornalista
14 may 2002 . Actualizado a las 07:00 h.Pedímoslle palabras prestadas cando para nós a vida agromaba e para él «o intre de zarpar vaise achegando,/ é hora de ceibar as pombas». Pedimos as súas palabras de pedra, os seus xestos rotundos no camiño da vida: «Estou con vos, tido, metido, comprometido...». Palabras rexas e fortes para escribi-lo futuro porque «ergueremo-la espranza/ sobre ista terra escura/ coma quen ergue un facho/ nunha noite sin lúa». Pedímoslle prestadas as palabras que lle decía a muller da foto que levaba no peto: «Digo Moraima/ e ponse azul a alba./ Cando quero soñar/ digo Moraima./ Digo Moraima/ cando a noite é pechada./ Digo Moraima/ e ponse a luz en marcha». Pedimos palabras prestadas nunha «Lingua proletaria do meu pobo,/ eu fáloa porque sí, porque me gusta,/ porque me peta e quero e dame a gaña,/ porque me sai de dentro..». Pedímoslle palabras que non prestou a todos porque «Non falo pra os soberbios,/ non falo pra os ruís e poderosos,/ non falo pra os valeiros,/ non falo para os estúpidos...» Pedímoslle prestada a verdade, «busco a verdade en ti, rexa poesía/ dos homes que labouran,/ tacto real das cousas/ que están e son, aunque ninguén as vexa» Pedíamos palabras a quen nos chamaba irmaus: «Camiñan ao meu rente moitos homes. Non os coñezo. Sonme estranos./ Pero ti, que te alcontras alá lonxe/ máis alá dos desertos e dos lagos,/ máis alá das sabanas e das illas,/ coma un irmau che falo» A semente daquelas palabras, agromou nas xentes, nas terras, nun país que sabe mirar o mundo desde Celanova.