Hai días fun testemuña e vítima dun fenómeno costeiro que descoñecía. Chámase rissaga en linguaxe común e meteotsunami en linguaxe técnica. Consiste en variacións moi rápidas do nivel do mar que, en poucos segundos, pode subir e baixar máis dun metro, unha media de sesenta a cento vinte centímetros. Foi moi inquietante e producíronse escenas de desconcerto e ata de terror.
Na pequena cala onde me baño, o mar invadiu a costa de súpeto e retirouse rapidamente, levando consigo toallas, antucas, bolsas e toda clase de obxectos dos veraneantes; pero, en poucos segundos, cunha gran onda devolveunos, para retirarse de novo sen dar tempo a que a xente recollese as súas cousas. Todos corriamos buscando un lugar elevado para protexernos, pero a auga invadira mesmo o xardín que rodea o edificio onde eu vivo, nun sexto piso.
Algúns veciños para baixar a bañarnos usamos unha escaleira de barco que facilita o acceso ao mar, sen ela algunhas persoas non poderían bañarse. O día da rissaga eu, cun xesto instintivo, saquei a escaleira da auga para impedir que o mar a levase e entón oín os berros de desesperación dos que estaban no mar a mercé dos seus abalos. Así que volvín colocala ata que saíron e, cargando coa escaleira, fun cara á entrada do meu edificio, que se abre con chave. Os que viñan comigo non tiñan chave, ou sexa, que non eran veciños, nin falaban español nin inglés, pero parecían decididos a ir comigo onde eu fose. O encargado da limpeza, que ten a envergadura dun loitador de loita libre, díxome cun ton autoritario (que eu non cuestionei): «Vostede métase na súa casa, que a estes encarríloos eu». Cóntollo, como sempre, por se a alguén lle fose de utilidade: se ven unha rissaga non queden a observar o fenómeno. Busquen o máis rápido que poidan un refuxio seguro.