Santiago Segura, un tipo polifacético que o mesmo vale para un rompido que para un descosido, pon a súa voz a un programa da tele, moi intelixentemente dirixido ao grupo dos búmers, que coma min, e talvez como o meu lector, somos especialmente representativos na demografía deste país. Refírome a Viaje al centro de la tele, ultimamente consagrado ás estrelas que rutilaron no firmamento musical dos oitenta e os noventa, un revival que fai lembrar aos interfectos, entre os que me conto, que a xuventude é un mal que cura cos anos. O outro día saía José Luis Perales, un tirillas con aspecto de funcionario do catastro, que sempre me inspirou a mesma tenrura que inspiran os cans sen dono. A tristeira canción de Perales sobre un fulano ao que a muller lle pon os cornos tróuxome un recordo. (Entre parénteses, permítome adiantar a vostede que antes que anxo fun diaño; tampouco é que agora sexa moi anxo, pero, en fin, é por situármonos). Pois ben, hai xa anos disto, este menda e dous perdularios máis, tras unha xornada profesional especialmente aburrida que se desenvolvía en Cuenca, decidimos render unha homenaxe á patria chica do cantante e, dotados dunha considerable trompa que comprometía mantérmonos a verticalidade, a piques de despuntar o día e na praza principal da cidade, dispuxémonos a entoar a viva voz «Y cómo es él, en qué lugar se enamoró de ti» ata que dous efectivos dos corpos e forzas de seguridade do Estado convidáronnos, moi atentos, iso si, a interrompermos tan peculiar execución da peza peraliana e recollernos aos nosos apousentos hoteleiros.
Teño para min que non existe nada co poder de evocación da música. Escoitar hoxe a Jaume Sisa, Camel, os Canarios, EL&P, Iceberg, Deep Purple, os Pretenders, Spandau Ballet, El Último de la Fila, Antonio Vega, Radio Futura, Prefab Sprout…, por citar unha ducia de gotas dun inmenso océano, colócame en grupos de momentos, en comunidades de lembranzas, que van compondo esta congostra revirada que é a vida. Por fortuna, eu, que vivo aberto a todo xénero de fanatismos, funme acomodando e, sen grandes traumas, pasei da militancia política e Mercedes Sosa a Wish You Were Here e os paraísos artificiais. O malo destas cousas é poñerlles fin. Alá veremos.