O venres pasado, ao espertar, asomeime como todos os días á terraza para ver se chovía, e ao ver o ceo azul e o brillo do sol decidín que era o momento de darse un bo paseo matutino. Ao saír da casa, fixeime nun letreiro que había no bar onde con frecuencia reúnome coas miñas amigas. Con grandes letras escribiran: pechamos os días 1, 2 e 3 de maio.... Ou sexa , pechan venres, sábado e domingo, e os clientes que se busquen a vida.
Miro ao redor e sorpréndeme a ausencia de xente. Normalmente é unha rúa moi animada e nese momento non hai ninguén. Empezo a ter a sensación de estar a vivir unha película de ciencia ficción. Chamo a unha das amigas para comentarllo e para ver onde poderiamos reunirnos. E unha voz que chega de moi lonxe dime: «Óiote moi mal. Estou en Santander. Volvo o luns». Deséxolle unha feliz estancia e marco o número doutra amiga: «Óiote mal. Estou en Xixón. Onde estás ti?...» Eu estou nun Madrid despoboado, ao parecer... Pero lembro que hai unha tenda que non pecha nunca, un Carrefour que está aberto ata as dez da noite e precipítome ao seu interior. E outra sorpresa: uns cantos clientes miramos desolados os estantes case baleiros. Unhas peras esmirriadas, uns tomates pasados, dúas cabazas, e si, abundantes botellas de cavas e licores. Din que os madrileños son as persoas que máis estrañan a súa cidade, esa é a fama, pero o certo é que son os primeiros que saen correndo en canto hai dous días de festa. Volvín para casa, abrín a botella de cava e, xa máis animada, dispúxenme a pasar a fin de semana lendo. E escribindo a miña colaboración para La Voz de Galicia.