En 1903 os irmáns Wright fixeron voar o primeiro avión da historia (aínda que con este tipo de adiantos sempre hai matices e tamén se lle pode atribuír a fazaña ao brasileiro Santos Dumont en 1906). Tiñan unha fábrica de bicicletas e o seu avión era unha fráxil andamiaxe de 35 kg que fixeron despegar cunha catapulta. Só 46 anos despois, en 1949, facía o seu primeiro voo o De Havilland Comet, un avión comercial a reacción de pasaxeiros que era cualitativamente como os de agora: cabina presurizada, voo a 10 km de altura e velocidades de 800 km/h. Pouco despois, en 1957 a URSS lanzaba o primeiro satélite artificial da historia. En 1961, o cosmonauta soviético Yuri Gagarin convertíase no primeiro humano en saír ao espazo. En 1969 Neil Armstrong pisaba a Lúa por primeira vez. En apenas 54 anos a humanidade pasou de dar un pequeno voo a conquistar o espazo. Como se tende a pensar que a ciencia avanza a ritmo exponencial, é normal que Stanley Kubrick imaxinase na súa famosa película un ano 2001 tan tecnoloxicamente optimista. Pero o caso é que no 2026 vimos de celebrar... unha viaxe ao redor da Lúa. E os plans son que o ser humano volva pisala (se todo vai ben) no 2028... repetindo o que xa fixera Neil Armstrong case 60 anos antes. A ciencia non avanza por defecto exponencialmente, porque o tempo pase, senón porque alguén ve algo distinto. Sen ese xesto intelectual, raro e imprevisible, e un entorno fértil que o acolla, a tecnoloxía só repite, perfecciona e revisita o xa coñecido. O futuro non chega máis rápido. Ás veces simplemente tarda en ser pensado.