Hai accidentes que fan máis ruído cando xa pasaron. Non polo estrondo da máquina nin pola velocidade, senón polo silencio que queda despois. Ese silencio denso, incómodo, no que custa respirar e no que cada palabra sobra.
O tren pasou a toda velocidade, pero o que máis resoa agora é o baleiro, a ausencia, a interrupción brusca da normalidade. Fronte a isto, a nosa primeira obriga debería ser calar. Calar non por indiferenza, senón por respecto, porque a dor non admite hipóteses nin análises en quente.
Porén, como sociedade, e especialmente como medios, dicimos unha cousa e facemos a contraria. Repetimos que non se vai especular, mentres se van apuntando posibles causas, a estrañeza dos feitos... e non se perde a oportunidade de lembrar atrasos e incidencias anteriores, sospeitas apenas formuladas. Non hai coherencia nesa forma de narrar a traxedia, disfrazando de prudencia a conxectura.
Esquecemos que informar non é encher espazos, adiantar conclusións, nin acompañar a dor con teorías. Informar tamén é saber agardar, deixar que a investigación fale ao seu tempo, sen empurrar a realidade para que encaixe nun relato inmediato.
Eu tamén podería lembrar os contidos aprendidos na materia de ferrocarrís, pero decido calar, porque prefiro ese silencio que non busca culpables apresurados nin explicacións prematuras. O silencio honesto, tamén comunica e, ás veces, debería ser máis escoitado ca todas esas palabras. Hai momentos nos que a dignidade consiste, simplemente, en non dicir nada máis.