Seguramente non me xunte con ningunha delas para cear estes días. Pode que comparta unha infusión, unha merenda, só varias mensaxes de felicitación, ou convertamos en tradición mirarnos á cara antes de rematar decembro. Tanto ten.
Pero todo sería ben distinto, moito máis gris, de non estaren elas día a día.
Unha amiga é na que pensas cando escoitas o nome da doenza que sufriu e resulta inevitable repetirte: menos mal que saíu ben. Tamén soporta os desgustos que colles con outros e vas desafogar no seu teléfono. Por riba, sérveslle o café da mañá sen remordementos. Nunca lle anuncias os teus éxitos porque vai acabar por saber deles e aledarse coma se fosen propios. Ás amigas cóntaselles un mal día para que digan: mañá quedamos? E vas. Porque esperas que se poñan sen dúbida da túa parte. Escoitan moi atentas e logo soltan un: estás fatal, váiseche a cabeza ou toleaches. E contáxiase a risa varrendo medio desgusto. Non che deron a razón pero pola noite aparece un «Mellor?» na pantalla do móbil e sorrís.
Asegúraslles que non che dá a vida porque, logo de falardes un anaco, sabes que vas poder con todo o que te propoñas e aínda facerte cargo de catro vidas máis. Ademais, teñen insignia de ouro porque a elas acoden as túas fillas cando non estás.
Por iso, aínda que cando dean as badaladas e fagas o brinde non van estar ao teu carón, si van ocupar o teu pensamento e, sorrindo, vas dicirlles: grazas por estar. Entón desexas que, de verdade, teñan un bo ano para compartir contigo.