O que me ensinaron Concha e Helena
Hai uns días recibín esta mensaxe de WhatsApp: «Mámoa, asociación galega prolactancia materna, dá por finalizada esta longa etapa de xuntanzas, visitas e atención telefónica. Asinado: Concha e Helena». Se me permiten, vou aproveitar estas liñas para falarlles de quen son Concha e Helena para moitas familias de Santiago e arredores. Concha e Helena son tecelás de redes invisibles, auténticas compoñedoras de fíos, dos fíos do querer. Crean espazos, por unha banda, físicos, no centro sociocultural A Trisca, e pola outra, emocionais, onde as familias que acabamos de ter fillos ou fillas atopamos acubillo. Afastadas de xuízos, opinións baldías ou supremacías, ofrecen unha escoita activa e unha conversa respectuosa. As familias confluímos en Mámoa arrastradas polas múltiples preocupacións que xera a recente maternidade e paternidade. Alí coñecémonos e recoñecémonos como iguais, e agora somos unha tribo. Esta é a obra de Concha e Helena. No meu caso, acudín a esta asociación a falta dunhas semanas para dar a luz: quería saber que me agardaba. Como ferramentas para afrontar o parto, propuxéronme un libro honesto e un reto: liberar a mente de calquera idea preconcibida, e estar aberta a todos os escenarios posibles. Así foi. Cumprido rigorosamente o tempo, inducíronme o parto, porque eu excedía a idade preestablecida. No último tramo do proceso, a nena sufriu a causa dunha infección, polo que, tan pronto saíu do meu corpo, arrancaron con ela para a uci de neonatos. Nin pel con pel nin agarre instintivo. Só frustración e un enorme baleiro. Despois dunha semana, xa os tres na casa, veu Concha. Pediume que me tombase no sofá, e puxo a cativa sobre a miña barriga. Ao pouco, a pequena estaba trepando polo meu corpo para agarrarse, finalmente, á miña mamila coma unha lapa a unha rocha. Concha recuperou para nós un momento que eu sentía roubado. Como non vou estar agradecida! Por todo isto, cústame aceptar esta despedida sen un recoñecemento persoal e social, porque, se cadra, estas son as persoas que fan falta. Se cadra, estes son os servizos aos que cómpre destinar recursos. Coma Concha e Helena, existen moitas heroínas anónimas (heroes tamén, por suposto) que merecen ser reveladas por canto poden chegar a influír na transformación da sociedade. Así escribo estas letras, convencida de que fazañas como a vosa, Concha e Helena, deben ser loadas e perpetuadas polo seu valor universal e excepcional. Catalina Pérez Santiso. Santiago.
No me llames Ternera
Estos días se estrenó en el Festival de San Sebastián el documental que Jordi Évole ha dedicado al mayor asesino de ETA. ¿Cómo es posible que le hayan permitido al oportunista Évole semejante aberración? Solo se me ocurren dos razones: el morbazo, que siempre vende bien; y contribuir al blanqueo de ETA y sus herederos, tan necesarios ahora, y tan felices de serlo. ¿Y el señor Rebordinos, responsable último del Festival de Cine donostiarra? Argumenta que no hay que opinar sin verlo. Claro, hay que poner un micrófono y una cámara a disposición de un asesino que ha puesto una bomba en un centro comercial lleno de familias, en una casa cuartel llena de niños, en un microbús lleno de jóvenes, que ha ordenado y ejecutado los asesinatos más viles y cobardes. ¿Para qué? ¿Para que se arrepienta y pida perdón? No, hombre, no, para que encima se jacte de asesinatos que todavía no se le habían atribuido. María Olasagasti Duñabeitia. San Sebastián.