É marzo e vai frío. Saio da casa e aperto ben o abrigo ao redor do corpo. Falta moito para o verán, acabamos de dar paso á primavera e as nubes cobren o ceo habitualmente.
O tempo está tolo, din os máis vellos. Estará, si. O certo é que regreso á casa aterecida.
Na televisión aparece o contraste, coma se as imaxes fosen ficción. Na pantalla amósanse linguas de lume ardentes, un inferno incesante que devora o país. Entendo a escena coma unha provocación. Podo escoitar o lume dicíndome: xa estamos aquí.
Baleira arde, desaparece. Desaloxáronse varias aldeas cercadas polo incendio. Miles de hectáreas arrasadas. Alá vai outro anaco de nós. De novo, a terra queimada, a alma ferida.
Non chegou o verán e xa estamos sufrindo os incendios. Que nos queda por agardar? Non aprendemos absolutamente nada? A resposta é evidente. Outro ano de incendios. Outro máis. Un habitual xa no noso país.
Quedo hipnotizada mirando as imaxes, triste, preocupada. A calor das chamas só me produce un frío xélido. Os incendios non só se expanden ao longo do territorio, tamén o fan a través dos meses do ano. Dá igual se é verán ou inverno, se vai frío ou calor... É unha praga. Todos os anos nos laiamos, pero as queimas sucédense implacablemente ano tras ano, sen que a prevención sexa efectiva.
E agora, que aínda non chegamos ao verán, faremos algo? Ou imos seguir así eternamente? Estaría ben darnos algo de présa, pois con tanto lume estamos a cargarnos a eternidade do planeta. Podemos provocar a autoextinción.