Parece que non teñen ideoloxía porque fan un gran esforzo escenográfico por semellar estaren fóra do mundo, pero as xuízas son humanas, e como humanas pensan, votan e falan. Sobre todo, falan. Así que, coma o resto dos mortais, cando toman a palabra fano con toda a mochila que leva a súa lingua. Por iso, de vez en cando, usan o mazo simbólico do idioma para lembrarnos que a miúdo as nosas vidas están en mans da súa oculta ideoloxía.
Por exemplo, casar en galego é cuestión ideolóxica, mais tamén xurídica no sentido clásico en que, temo, xa non formamos xuristas: chegar a un acordo mediante a palabra coma ferramenta para convencer. Pero como uns noivos non van usar o día da súa voda para andar explicándolle á xuíza nin o fundamento sofístico da nosa concepción da lei nin a Carta Europea das Linguas, daquela a xuíza aproveita toda a escenografía para esmagarlles o amor no seu día e, diante de tal debilidade, zas!, impoñerlles a súa ideoloxía antigalega: no meu xulgado non se fala galego. Despois, xa vén o absurdo: fagamos coma quen que o galego é lingua estranxeira en Galicia e paguemos a tradución de «Si, quero» a «Sí, quiero».
Pouco se fala do ego das persoas con toga, desa necesidade de baixar do Olimpo para lles admirarmos a toga e lembrarnos canto hai de irracional no exercicio de interpretar leis, e canto de ganas de enredar no único acto fácil que debera ter todo matrimonio: o casamento non é momento para andar pensando se a xuíza te vai amolar, coma se non ter feito o enxoval fose motivo para sentarte no banco dos acusados.
Para algunhas, falar galego implica de antemán un motivo de acusación. E se casando pasan estas cousas, pensen onde queda a presunción de inocencia de calquera galegofalante normal.