Di o refrán que non hai peor cego que o que non quere ver.
Por iso, un dos conselleiros (concretamente o de Educación) e portavoz do Goberno da Comunidade de Madrid se pregunta onde están os pobres.
Buscábaos no chan, brillante, e alí non apareceu ningún. E se non están onde el mira, non existen. Coma os monstros.
Peor que non querer ver pode ser falar ás cegas, sen coñecemento do tema a tratar. Mudou as cifras do informe de Cáritas que criticaba e non tiña idea do que é ser pobre.
Sabe quen non son capaces de ver os pobres aínda convivindo con eles? Os fillos e fillas dos e das que traballan todo o día para intentar darlles un porvir mellor ca o seu propio presente. Practicamente non os ven... porque botan a xornada partindo o lombo, por iso non teñen tempo nin forzas para contar contos pola noite.
Ás veces mándanos á escola sen almorzar. Poden ser tamén asalariados con nóminas precarias que ás veces combinan distintos contratos a un tempo. E os que apagan a calefacción porque non poden pagala. Os que deixaron de ir en coche porque non teñen para combustible.
Tamén pode atopalos entre os que forman a lexión de parados, uns tres millóns de integrantes.
Non os ve, verdade? Non se moven ao seu redor. Pertencen a outra esfera social.
Con toda seguridade, xa lle digo eu que detrás do atril da sede da Comunidade Autónoma de Madrid, desde onde se poden facer ese tipo de comentarios, non están.
Señor Ossorio, vostede non ten nin idea do que é ser pobre. Sorte que ten. Porque os que o son si saben que significa e onde están.