Chegará o día en que, por fin, só nos importen (en verdade) as cousas que (en verdade) importan. Chegará o día en que organicemos unha manifestación contra a morte. Ese mesmo día quedará prohibida, por lei inquebrantable, calquera incursión da Parca no territorio. Habería que prohibir a morte cando a morte aínda non debe chegar. Censurala, golpeala, esquecer e enterrar os seus labios morados. Chegará o día. Antes, queda a dor danzando en Nós. Foise un dos imprescindibles. Sensato, laborioso, leal, entregado a este país. O home dos números. O que sabía que gastar máis do que temos, principio motor, non resulta prudente. O que beliscaba ao resto de conselleiros esixindo tal principio. Galicia é exemplar nese ámbito contable. Paradigma para España e Europa. Valeriano, que non quería protagonismo, era o artífice de tanto éxito. Tímido, parco de palabras, escribía poemas cos seus números perfectos. Galicia non perde só a un conselleiro eficaz e exemplar, perde a un home bo e xeneroso, estirpe dos mellores. Foise un dos imprescindible. En visita inesperada. Aquel «carnívoro cuchillo» de Miguel Hernández: «Algún día/ se pondrá el tiempo amarillo/ sobre mi fotografía». Ela chegou de mañá. Cando estaba no despacho. Ninguén alertou a falta. Era costume que Valeriano pasase horas solitario: traballando para Galicia. Quedarían os últimos trazos dun bolígrafo cadrando o que só el sabía cadrar. Pensando un futuro mellor. Sabendo que este país, a miúdo tan suicida, reborda persoas extraordinarias. Talento, fulgor, mérito. Quedarían os seus ollos sen mirarnos e, porén, quedarían tamén en medio do noso corazón. Chegará un día en que haberá que prohibir a morte. Descansa en paz, Valeriano.