Os bancos e os anciáns


Parece unha conspiración para botar aos vellos dos bancos. Non me refiro aos bancos do paseo, que os usuarios souberon defender con resistencia numantina, senón ás entidades onde gardamos o diñeiro. Eses conseguiron quedar cos aforros de xubilados e demais membros da terceira idade e botalos fóra das oficinas.

Cóntolles o proceso. Na miña oficina hai tres anos había cinco empregados: a directora no seu despacho, a caixeira tras o mostrador, dous en cubículos protexidos por biombos e unha empregada moi simpática que atendía aos clientes tras unha mesa. E había unha especie de canapé onde podían sentar tres persoas. No exterior había un caixeiro automático. Nun ano, desapareceron os dous empregados cos seus correspondentes cubículos. E apareceu un caixeiro no interior da oficina. Pouco despois o horario de caixa reduciuse de 9 a 11. Fóra dese horario, a caixeira axudaba aos anciáns para sacar diñeiro da máquina.

Ao longo da pandemia cambiou a directora, desapareceron a empregada simpática, o canapé, a comunicación telefónica (ninguén colle o teléfono) e o servizo de caixa, substituído por un cabalete do que colga un cartel coas direccións das oficinas que teñen ese servizo. Os anciáns que aínda chegan á oficina chaman con angustia a familiares e achegados en petición de axuda. As restricións de persoal e de espazo débense ao desexo de diminuír custos. Así poden seguir pagando soldos fabulosos e repartir bonus aos directivos. E os vellos e os despedidos, que se… amolen.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
40 votos
Comentarios

Os bancos e os anciáns