Estanme comendo o eido


A vella pereira da casa apareceu esta maña vestida toda de noiva: o sol de abril a petar no mundo aloumiñando os parques urbanos, os xardíns, as abas dos montes, as caeiras… A primeira flor do ano son as mimosas, polo menos nestas aldeas da Galicia atlántica, que ás veces xa se anuncian contra o mes de xaneiro. Tamén as camelias, que nas rías é case unha flor de inverno. Ao pouco, veñen as chorimas e as xestas. Dentro de poucas semanas, os pampullos, que han servir para adornar a festa dos maios. O mes de abril é de cor verde. O mes de maio pinta de cor amarela. As sebes, as cortiñas, as agras, os valos e os comareiros, os eidos todos preparan as súas mellores galas. Xa entrou a primavera. Malia o covid, e fronte ao covid, xa entrou a primavera.

Na aldea onde vivo as primeiras froiteiras que apuntan son as cerdeiras. Contan os vellos que, contra finais de maio e nos primeiros días de xuño, enchíanse os camiños da Amaía de mulleres con grandes cestos na cabeza cargados de cereixas, camiño da feira de Compostela, sobre todo os xoves. Segundo eles, a choiva ácida estragouno todo e agora apenas quedan cerdeiras. Polo menos non como as de antes, inzadas de paxaros. Na miña casa, a primeira froiteira que bota flor é a vella pereira. Hai quen a fai de cen anos, non sei, os mesmos ca o buxo e a abeleira. Mais desta vez vou ter un dilema, porque a idade tampouco respecta as árbores, por moi vellas que sexan, e seica as miñas van moi andadas. «Hai que mirar por elas, que están aí dende sempre», dime a veciña. Dende o principio do mundo, penso eu. E miro por elas, pero o ano pasado empecei a notar que a abeleira se ía. Tiven que decotar un polón e este ano vai outro, que está seco. Consultei coa sabedoría do lugar e non me dan máis razón ca idade. Ata que lles falei das vacalouras.

Aquí chámanlles cascudas. Na miña terra pontevedresa, vacalouras. Pero tamén escornabois, cornetáns, caroucas noutras zonas de Galicia: o gran escaravello totémico da nosa infancia que, segundo algúns, vai camiño da extinción se non lle poñemos remedio. E eu poñíallo, deixándoas aniñar na vellas árbores do eido. O ano pasado, polo mes de xullo e agosto, contabilicei cinco parellas copulando como tolas, día e noite. «Estanlle comendo a casa», retrucou a veciña. Efectivamente, segundo souben despois, as larvas nacen no interior das árbores e aliméntanse durante meses da madeira, carros de madeira que van podrecendo, e que elas axudan a podrecer. Os individuos adultos saen nos días de verán a reproducirse, apenas cinco ou seis semanas, antes de volver aos seus acubillos secretos. O meu amigo Zacarías traíaas a clase no instituto e poñíaas a voar prendidas cun fío anoado ao ollal da chaqueta. Eran as nosas fantasías da infancia. Pero estanme comendo as árbores! Que vou facer agora? Outro día falarei dos papabuxos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Estanme comendo o eido