As pandemias que virán

Francisco Castro
Francisco Castro A CANCIÓN DO NÁUFRAGO

OPINIÓN

Pool MoncloaFernando Calvo

07 feb 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Necesitamos políticos que guíen o país coas luces longas, capaces de sentar diante dun papel en branco para ser quen de deseñar un futuro. Gobernantes que entendan que parte do seu traballo é ocuparse dos que virán despois de nós. Sen embargo, o que temos é políticos de miras estreitas centrados nas enquisas demoscópicas e que toman as decisións amparados, que tería un pase, non por cuestións ideolóxicas ou programáticas, senón puramente electorais. Con semellante planteamento o desastre global está garantido. 

 

Na xestión da pandemia, mais tamén nas críticas da oposición á xestión da pandemia, vemos con claridade todo isto. Uns, concentrados en xestionar pero sen tomar decisións que poidan facerlles perder votos; outros, criticando unha cousa é a súa contraria porque do que se trata non é de botar unha man ao goberno de todos senón de desgastalo. Un exemplo moi evidente: repetían un día si e outro tamén que Salvador Illa era un desastre e que tiña que dimitir canto antes. O día en que por fin dimitiu para centrarse nas eleccións catalás, chamáronlle irresponsable por deixar o ministerio en plena pandemia. 

Slavoj ?i?ek pode gustar máis ou menos pero no libro que publicou así como comezou a Pandemia (ese é o título e pode lerse na Editorial Galaxia) fixo unha análise da situación de, precisamente, luces longas. No seu texto explica que agora estamos coa crise sanitaria e que polo tanto toca atender todas estas urxencias, pero que logo desta virá unha terrible crise económica (agora estamos vivindo no oasis dos ERTE e das axudas para todos os sectores, para que non creben, pero cando iso remate…); e logo da económica virá a crise mental (que xa empezou, a famosa fatiga pandémica non é máis que os primeiros síntomas dunha debacle psicolóxica anunciada, cando nos decatemos de que a vida de antes non volve, que non volverá exactamente a como era en tempos), e que, logo da sanitaria, e a económica e a mental, virán as xeracións perdidas. Usamos esa expresión para referirnos a toda aquela mocidade que arrasou a droga nos anos 80 do século pasado. Non é mala imaxe. A nosa mocidade, que leva moito tempo, así, perdida, no sentido de que non dan atopado o seu lugar nun sistema que os exclúe ou precariza (e hai quen incluso se aleda diso ignorando a indecencia que supón que teñamos en España a tasa máis alta de paro xuvenil de Europa), vaise enfrontar a un mundo onde as liberdades e certos dereitos van desaparecer para sempre e nun contexto económico violentamente liberal que dá como única alternativa unha especie de sálvese quen poida.