A resignación das máscaras


Para a veciñanza da miña vila de nacenza, esta fin de semana bota a andar a súa longa festa do entroido, de interese turístico internacional. Dadas as circunstancias da pandemia, hai uns meses intentáronse xuntanzas para repensar a celebración e adaptala á realidade, pero os datos tan preocupantes que arrastra o nivel de contaxios en Xinzo de Limia obrigan á resignación. Para termar do ímpeto dos que se resisten, xa circulan campañas que andan na procura de combinar as palabras sentimento e sentidiño. Vai ser complicado. Os corpos lembran e non será doado renunciar ao pracer voluptuoso de vestir o disfrace e botar unhas carreiras sulfadreando con esoutras pantallas, esa especie de animais tan perfectos que parecen creados polo capricho dun neno. Botaremos de menos a linguaxe das campaíñas que converte o aire en canto, o boureo das vinchas coma unha pirotecnia ancestral ou o vermello furioso das capas que por uns días fai da nosa vila un lugar inquietante e onírico. Toda a tristura do mundo substitúe estes días as palabras porque a nosa ollada limiá fixo do entroido unha metáfora sagrada que ostentamos coma quen leva no apelido unha partícula nobiliaria. Hai quen abre a posibilidade dun entroido virtual, simbólico, como para mantermos a ficción de que non pasa nada, pero sabemos ben que esta construción colectiva elaborada por todos coma unha arte inquieta, espontánea e voluble, basea toda a súa forza no contacto, na interacción física e nunha ruidosa cordialidade. Así que, desta volta, fagámoslle fronte a esta desgraza resignada que se espalla coma outro andazo e volvamos a esoutras máscaras coas que xa levamos case un ano disfrazados nun entroido que nunca se debeu celebrar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos
Comentarios

A resignación das máscaras