Ilusións e realidades


Parece ser que foi un dos ministros de Luis XIV de Francia o que dixo, a finais do século XVIII, aquilo de que a arte dos impostos consiste en desplumar un ganso sen que gralle moito. Século e pico despois o italiano Puviani formulou a teoría da ilusión financeira. E hoxe, outro século e pico mediante, e grazas a algún dos grandes economistas públicos contemporáneos (Buchanan, Stiglitz), sabemos que convén ter en conta que os orzamentos agochan baixo un bo feixe de plumas de ilusións financeiras o ganso da realidade.

O proxecto de Orzamentos do Estado para 2021 é un fabuloso exercicio de ilusión financeira. Como mostra, algún exemplo collido a voa-pluma. Para 2021 prevese un crecemento da economía española do 9,8 %, cifra sobre a que descansa a previsión dos ingresos tributarios. Hai uns días, cando se aprobou o teito de gasto, a previsión de crecemento que facía o mesmo Goberno era do 7,2 %, en liña coas previsións da Comisión Europea. E lonxe das realizadas por organismos independentes, como o Banco de España, que prevé un crecemento máis próximo ao 4,1 % que ao optimista 7,3 % (no que asume o fin da pandemia); ou a OCDE e o FMI, que auguran un 5 %.

Semellantes desaxustes explican o sen sentido de que a recadación total prevista para 2021 (222.000 millóns de euros) sexa superior (si: superior) á obtida en 2019 (212.000 millóns de euros), antes da pandemia e o parón da actividade en 2020. Unha recadación inverosímil, iso si, recuberta da ilusión da progresividade aplicada por un Goberno progresista que sobe os impostos (a diferenza do portugués), e máis os indirectos que os directos: os impostos aos ricos e ás empresas representan menos da quinta parte da recadación imputable ás subas tributarias, e as restantes catro quintas partes correspóndense ao IVA, ao diesel, aos residuos, aos servizos dixitais, etcétera. O forte crecemento dos gastos tampouco parece realista, á vista da previsible evolución da pandemia: ¿é razoable prever que só será necesario aboar un mes de ERTE entre xaneiro e decembro do ano que vén? Pese á incorporación ás contas de boa parte dos aínda non concretados fondos europeos, o déficit vai ser moi superior ao estimado no proxecto (-7,7 % do PIB), e estará con seguridade máis próximo ao que prevé o Banco de España (no entorno do -9,9 %).

Unha ollada rápida ao gasto territorializado, que recolle subas dos investimentos en Cataluña ou Valencia por riba do 50 % (mentres Galicia cae un 11,4 %); ou o feito de que a transferencia corrente que máis sube de todo o orzamento (un 109 %) sexa a que se realiza ao País Vasco para financiar o sistema de concerto, reflicten outra realidade. Co grande Fuentes Quintana moitos aprenderamos que un orzamento público é, fundamentalmente, o plan económico dunha comunidade política. Unha ilusión. Se desplumamos de ilusións financeiras os que vén de presentar a coalición Sánchez-Iglesias, o ganso que queda é un plan político para aguantar no goberno.

Por Pedro Puy Portavoz do PPdeG no Parlamento de Galicia

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

Ilusións e realidades