Os barrios pobres

Marina Mayoral
Marina Mayoral PÁXINAS SOLTAS

OPINIÓN

SERGIO PEREZ | Reuters

04 oct 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Nestes días falouse reiteradamente na televisión pública de «barrios pobres» para referirse ás zonas periféricas de Madrid máis afectadas pola pandemia, como Puente de Vallecas, Villaverde ou Usera… Membros de Podemos falan de vivendas «miserables» onde familias enteiras viven «hacinadas», con deficiente asistencia sanitaria e que se desprazan a traballar ao centro de Madrid en «abarrotados» metros e autobuses. Todo iso está a provocar nas persoas que viven nesas zonas un sentimento de marxinación, que non existía antes. A isto únese a difusión de casos como o dun camareiro de 52 anos que perdeu o seu emprego, vive coa súa muller e un bebé nunha vivenda diminuta e confesa chorando que moitos días non cea porque a comida non é suficiente para os tres.

Durante moito tempo, cando nos sentíamos instalados no estado de benestar, non se falaba de barrios pobres senón de barrios populares; as vivendas non eran miserables senón modestas, a sanidade española era a mellor de Europa e os turistas estranxeiros viñan aquí a que os operasen gratis. «Y es que en el mundo traidor / nada hay verdad ni mentira: / todo es según el color / del cristal con que se mira» (Campoamor dixit).

O cristal co que eu miro móstrame que non é necesario irse ao arrabalde para falar de problemas que a pandemia fixo aflorar, pero que xa estaban aí; que en todos os barrios todo Madrid, que é como dicir en toda España, hai xente a quen o covid-19 esnaquizoulle a vida, e que estamos a dar unha imaxe cara ao exterior que non nos favorece en absoluto.