O home político Romay Beccaría


Hai anos, un amigo de Ferrol que militou algún tempo no PP díxome, falando de Romay: «¿Recuerdas el rico de la película Río Bravo que, cuando el borracho del pueblo le pide una moneda, la tira a la escupidera para que pringue los dedos al recogerla? Ése es Romay Beccaría». Eu opinaba o contrario e na inauguración dunha mostra de debuxos na Casa de Galicia en Madrid, con participación de Romay, comentei: «José Manuel Romay é sempre tan exquisitamente cordial comigo que na súa presenza síntome en perigo de facerme de dereitas». A gargallada foi colectiva, pero Romay, rindo tamén, negou coa cabeza e co dedo índice. E tiña razón; eu non corría ese perigo, pero o da cordialidade era certo.

Coñecino no ano 1989, cando unha moción de censura o arredou da presidencia da Deputación da Coruña e chamoume para agradecerme a ecuanimidade coa que tratara nas viñetas a súa actuación política. Respondinlle que decidira dedicarme profesionalmente ao xornalismo, con 42 anos, porque sentía que informar con veracidade e humor é un privilexio, e non sabería facelo doutro xeito. Desde entón vímonos poucas veces, pero sempre me pareceron sinceras as súas mostras de afecto; e no ano 2000 demostroumo cando, ao cesar como ministro de Sanidade, encargoume o retrato destinado ao ministerio. Poderíallo facer calquera artista consagrado, pero pediumo a min.

O día 18 Romay presentou na Coruña o libro das súas memorias de home político, cos presidentes Núñez Feijoo e Mariano Rajoy. É un libro para recordar éxitos da súa xestión, como a campaña de vacinación por vía oral contra a poliomelite, que desde a Secretaría Xeral de Sanidade puxo en marcha no 1963 e foi o comezo da erradicación da enfermidade en España; ou desactivar a rebelión de Xosé Luís Barreiro contra o presidente Fernández Albor, no 1986, ao arranxar en poucas horas un novo Goberno.

É tamén un libro para dar testemuño de gratitude aos colaboradores de tantos anos e recordar os enfrontamentos cos inimigos, que en Galicia agromaron no ano 1989, cando Fraga gañou as eleccións autonómicas e el e Cuíña aspiraban a sucedelo. Romay parecía mellor candidato. Era o seu home de confianza, o que estivera con el ás verdes e ás maduras, o colaborador leal e asesor lúcido, e o único membro do Goberno que o tuteaba. Porén, ao se producir no partido a confrontación entre «os da boina» e «os do birrete» -galeguistas e non galeguistas-, Fraga escolleu a boina e Romay volveu a Madrid, no 1996. Foi daquela cando sufriu descualificacións, como a que o comparou co Nathan Burdette de Río Bravo; a mofa do congreso do poleiro; a xenreira de Fraga… Semellaba vencido, pero Romay non se rende nunca e combate sempre, calada, teimuda e habilisimamente. E un día, como nunha fábula con moralexa, os inimigos desapareceran e el, presidente do Consello de Estado, era o político máis influínte en España, con Rajoy na presidencia do Goberno español, Feijoo na do galego, e outros fieis nas presidencias do Congreso, das alcaldías de Coruña e Ferrol; da Deputación…

Estou certo de que se Maquiavelo escribise hoxe, o seu modelo de home político sería José Manuel Romay Beccaría.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
57 votos
Comentarios

O home político Romay Beccaría