Un escrache


Como se sentiría vostede, que se manexa de marabilla na gamma de grises que definen a «vida privada» dos políticos e reis eméritos, se lle acontecese o que pasou en Asturias a Irene Montero e Pablo Iglesias? Porque non estamos falando da natural curiosidade que esperta a presenza de famosos senón de pintadas, persecucións e ameazas que provocaron a súa marcha.

En todo este episodio, resulta curioso que precisamente fose outro membro do Goberno quen denominou «escrache» o que acontecía coa mediática parella, insinuando que se volvera na súa contra a convocatoria deste tipo de manifestacións animadas por Podemos diante das vivendas de corruptos e torturadores. A comparación é malintencionada, porque un escrache, se vincula cun fallo no sistema e coa constatación dunha inxustiza que a cidadanía expresa tomando a rúa para ser escoitada sinalando a quen fachendean de inxusta impunidade. Lembremos que os escraches se fixeron contra torturadores arxentinos que non foran xulgados, e aquí en España, contra membros de gobernos imputados en causas de corrupción graves que permanecían en liberdade. É algo distinto do simple odio, algo que o neofascismo español emprega sistematicamente porque lle parece un “erro do sistema” que partidos de esquerda gobernen. Confundir iso cun escrache é entrar na lóxica noxenta da ultradereita, moito máis antidemocrática ca unha multitude sinalando a vivenda dun torturador como foi Billy el Niño.

Montero e Iglesias, gústenos ou non, son representantes públicos porque tiveron votos, na rúa e no Parlamento. Nin mataron nin torturaron a ninguén.

Non me comparen.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
18 votos
Comentarios

Un escrache